Thuis

Eindelijk....

Final

Dit word um, de laatste post. Jullie hebben de laatste tijd al niet meer kunnen genieten van mijn japan ervaringen maar ik heb geen typ-mood meer kunnen ervaren hier. Druk Druk op het werk om alles op tijd af te krijgen voor dat ik dit land ga verlaten. A.s. vrijdag is mijn laatste dag en dan zal ik ook snel genoeg richting tokyo airport vertekken.
Japan is gek/vreemd/cool/mooi/druk/luid/verlicht/raar/apart maar wel een van de speciaalste landen die ik ooit bezocht heb. Ik heb ups en downs gehad maar al met al was het echt een super ervaring.
Thanks voor de comments en als toetje heb ik mijn laatste foto's online gezet!
Tot over een paar weken en de (allerlaatste) groeten uit Japan.

Yoreshiko gozaimasu! mata ne.

Milly-la-foret !?

Ok, een hotel ergens achteraf in Yokohama met de naam Milly-La-Foret? Zelfs 'The French Guy' geloofde zijn ogen niet.

Update

Hoi! Eindelijk weer eens een wat langere update, ik ben nu in de schrijfmood denk ik.
Maandag ochtend, een bak sterke instant nescafe en spierpijn.
Ik denk dat ik een van de gaafste souvenirs verzameld heb die je maar in Japan kunt vinden. De aanleiding met toeloop:

Qasar, de pakistaanse kerel uit mijn dorm heeft al een tijdje een relatie met mijn, hoe saillant, Japanse lerares (sensei). Naja allemaal leuk en aardig maar daardoor is de band tussen mij en de lerares ook direct wat informeler geworden omdat ik natuurlijk verhalen van twee kanten hoor etc. Maar goed, ik hoorde dus van Qasar dat mijn lerares een Kendo Master is. Kendo is de sport die de Japanse Samurai beoefende om hun technieken te bij te vijzelen. Het is een oude agressieve sport maar vooral heel intrigerend. Om een lang verhaal over kendo en de achtegrond kort te maken, nadat ik mijn interesse tijdens de lessen door had laten schemeren vroeg Qasar mij diezelfde avond of ik mee wilde naar een training. Gaaf!
Die avond dus naar een Kendo training, wat vrij uniek is als gaijin zijnde...
Het was inderdaad intrigerend en misschien wel meer dan ik verwacht had, slaan en zwaarvecht technieken, het leek op een foute ninja film.. maar dan echt.
Tijdens de training kwam ter sprake hoe duur de kendo sticks zijn, want dat zou wel een prima souvenir zijn om mee naar huis te nemen. Qasar wist het niet maar na navraag aan mijn sensei zei ze, ‘You can have mine if you like’. DUS, nu ben ik een kendo stick rijker, een kendo stick van een kendo master.
Op de terugreis bleek dat mijn sensei haar jeugd doorgebracht had op een elite kendo universiteit waar ze dezelfde training en leefstijl hebben als de samurai destijds. Wow.
Dus deze komt straks aan de muur te hangen.

De volgende dag, skateboardend naar huis, maar helaas kwam ik er bij binnenkomst achter dat mijn sleutels nog bij Bosch lagen. Dan maar aanbellen bij de dorm-manager, oftewel, mama-san. Een foto van deze vrouw als uitleg bij het woord feeks zou het woord te min doen overkomen. Ze spreekt 0,0 engels en gaat er vanuit dat je Japans vloeiend is, ze ratelt en schreeuwt dan ook als je het niet verstaat en de woorden die ik kan verstaan zijn vaak de slechte woorden, ‘bakka gaijin’, stomme buitenlander. Ik weet niet of dat nu mijn schuld is of niet of dat ze gewoon iets heeft tegen buitenlanders in het algemeen maar goed je kunt er dus wel vanuit gaan dat ze niet blij is als er een gaijin aan haar deur staat met de melding, ‘watashi no keyu o boschu desu’. 3 minuten ratelend japans en uiteraard met de combo, bakka, bakka maakte ze eindelijk zuchtend mijn deur open. ‘feeks, dacht ik’.
Als toetje kwam er later die avond kwam japanse gast naar me toe, die me in het engels wist te vertellen, dat er politie bij de dorm was langsgeweest om te zeggen dat ik niet meer op het fietspad moest skaten, als ik terug kom van het werk, omdat ik de fietsers bang maak met het ratelen van mijn skateboard. Tssss.

Naja goed, donderdag en vrijdag, vrijdag een BBQ in de andere dorm, niet heel spannend want vroeg naar bed om om 6 uur weer fit te zijn voor de 2 daagse trip naar het hoogste punt van tokyo..kumotori yama, 2017 meter.
6 uur op, 2 uur in de trein en om 8 uur in chichibu, een half uur in de bus naar Owa en een korte hike naar de kabelbaan.
Na een korte stop bij het tankstation om de brander bij te vullen met Koninklijke-Olie euro 95 stonden we kwart voor 9 onder aan de trap naar het kabelbaan station. Tot onze verbazing waren er ondanks het mooie weer weinig of geen mensen en zagen we alle andere met rugzak bepakte mensen allemaal in de bus voorbij rijden.

Het werd als snel duidelijk waarom; Toen we bovenaan de trap kwamen, 'Cable car closed', gesloten !?.. pfff. Onze hub naar 1200m, dus er zat niks anders op dan 900m omhoog hiken. De moed zakte ons wel even in de schoenen toen we zagen dat het 5 km was naar het 1200m station.. 1km/240 hoogte meters.. pff En dit was niet eens het begin van de trip! Toen we na anderhalf uur boven kwamen waren we dus ook al helemaal op en gaar en tot onze verbazing zagen we dezelfde hikers die we tegen kwamen in chichibu vrolijk rondhuppelen... er was een vervangende bus verbinding naar de 1200m.. AAARGH. Naja gelukkig zijn we nog jong en konden we deze tegenslag snel verwerken met een lekkere kop noodle soup en pinda’s.
Na deze opbeurende lunch konden we onze hike eindelijk starten, op naar 2017m... het begin van de route was echt super, we kwamen al snel in de wolken en het pad wat langs rotwanden liep werd af en toe onderbroken door oude bruggetjes met rottende treden.
De route liep verder langs watervallen en het leek alsof er elk moment 10 samurai’s uit de bomen konden springen om ons te beroven van onze pinda’s. (of levens). Het zicht was hooguit 10 meter en dat op een berghelling omgeven door bamboe, watervallen en mos bekleedde rotsen.. typisch Japan. Super.
Hierna ging het pad omhoog, omhoog en steiler omhoog en na het bereiken van de eerste top op 1500m was de vreugde maar voor korte duur omdat de route hierna weer naar 1300 daalde en tot 1700 omhoog ging.
Klimmend, steunend, hijgend en doorweekt van de wolken maar vooral van het zweet waren op 1700 helemaal op. Ons initiele plan was om te slapen in de emergency hut op 2000m maar de backup was een hut met camping onder de top. Na de 1700m top ging het weer omlaag naar 1600 en vervolgens omhoog naar 1900, dit was 3 km.
We waren helemaal doorweekt, mijn shirt kon je uitwringen en de 15kg op mijn rug hielpen ook niet mee. Gelukkig waren we nu al boven de wolken en beurde het uitzicht en de herten waarmee we samen een kleine energie snack gedeeld hadden ons weer een beetje op en dat gaf ons net genoeg energie voor de volgende 1.5 uur naar de hut onder de top.
Lonely planet vertelde ons dat de hut 3500 yen was incl. douche en bed maar niks was minder waar, het was 5000 zonder bed en zonder douche. Gelukkig hadden we de captain stag 4000yen tent van de niijima trip bij ons, althans dat dachten we totdat we er achter kwamen dat we de flysheet vergeten waren. Pff, alleen de binnentent dus... Naja eerst tijd voor een koud biertje en een stevig diner. Trillend weer de Koninklijke-Olie euro 95 aangestoken en het koud biertje met moeite open getrokken maar dat hadden we wel verdiend!
We waren laat dus de meeste kampeer plekken waren al bezet en de beste die ik kon vinden was een schuine met stenen bezaaide plek. We wisten dat we als een blok in slaap zouden vallan dus dan maar gewoon op een helling met stenen. Aangezien we alleen de binnentent op hoefden te zetten ging het redelijk snel maar om toch een beetje de warmte binnen te houden hadden we onze rugzak raincovers over de tent gebonden.. lekker primitief.
Toen we goed en wel klaar waren werden we uitgenodigd door onze buren voor een wijntje en een inktvisje, dus na wat gedroogde inktvis geknabbeld te hebben en wat sake om het weg te spoelen was het echt tijd om onze slaap plek op te zoeken. Het slapen was inderdaad echt gaar tussen de stenen, op een helling maar ach ik kon tenminste de sterren zien door het gaas van de binnentent.. een goed teken, geen regen.
Midden in de nacht nog wakker geworden door schreeuwende apen, pff, het is ook altijd wat.
Volgende dag, 8 uur, iedereen was al weg en waarschijnlijk dacht de waard van de hut hetzelfde als mama-san, stomme buitenlanders maar we waren nog op schema. Een goed ontbijt van quaker, muesli en cacao moest ons genoeg energie brengen voor de 2000 m en daarna de 1700 hoogte meter afdaling.
Een half uur klimmen naar de top maakte alles van de vorige dag weer goed, een super uitzicht over de wolken op mt. Fuji en op de omringende toppen..
Na dit mooie moment en wat foto’s was het tijd voor de uiteindelijk 3 uur durende afdaling naar het dorp wat precies het omgekeerde was van de klim, zelfde boomklimmende pinda stelende samurai sfeer, mos, bamboe en bruggetjes maar wel mooi en heel anders dan europa.
Na de 1700m afdalen naar het dal waren we uiteraard net te laat voor de bus maar gelukkig waren we in een bergdorpje en werden we na 3 keer een duim opsteken meegenomen voor een 20 min trip naar het station en konden we vervolgens weer beginnen aan de 2 uur durende reis terug.
Spierpijn en blaren maar een super mooie trip, foto’s komen snel.

Spierpijn geeft soms toch een goed gevoel ..

Mata ne.

Tom

Bosch Engrish

Avondeten #3

1.5 maand

Hoi!

Het updaten laat een beetje op zich wachten, ik moet me er ook elke keer toe zetten maar goed alles is nogsteeds prima en ik heb nog zo'n anderhalve maand te gaan.
Een kort overzicht van de afgelopen tijd.
Vorige week was een rustige week met niet heel veel spannende dingen, uiteten, sporten, etc. Afgelopen weekend daarentegen was wat drukker, vrijdagavond een BBQ met andere interns. Een korte BBQ want daarna ben ik met Dorian naar Tokyo gegaan om mee te maken hoe het is om in een capsule hotel te slapen. Check de link naar wikipedia voor foto's en uitleg hoe het werkt. http://en.wikipedia.org/wiki/Capsule_hotel
Helaas ging de wekker al om 4 uur omdat we op tijd wilden zijn voor de tonijn veiling in de grootste vismarkt ter wereld, de tsukiji fish market. Een enorme overslag voor de meest gekke soorten vis, inktvissen en andere zeegedierte. Het was zwaar om dit alles mee te maken zonder een goed ontbijt maar zeker de moeite waard. De foto's komen snel.
Hierna was het tijd om Yokohama te verkennen, Yokohama heeft een van de oudste havens van Japan, de grootste 'chinatown', het hoogste gebouw van Japan en de snelste lift van de wereld. Nou dat zijn toch redenen genoeg. Na al deze enerverende ervaringen zijn we op een terras neer gedropt en hebben we daar een uur uitgerust met een biertje, japanse muziek en uitzicht over de pacific.
Hierna, verbrand weer terug naar tokyo om daar nog even rond te lopen. 1 uur doorgebracht in een platenwinkel en bijna de trein naar wakaba gemist. Ik had afgesproken met juergen, jochen en qasar om de zaterdag gereleasde da vince code te kijken. Film was wel aardig alleen zeker niet beter dan het boek maar misschien was dit ook omdat ik al de hele dag rondgeslendert had en ik tijdens de film mijn ogen niet open kon houden.
Zondag gespendeert met twee japanners en een BBQ aan de rivier, in het zonnetje.
Ik moet nog veel doen deze week dus dit is een korte update.

Hoe is het in NL?

Tijd voor oploskoffie.

mata ne!

Vakantie!

Terug van vakantie en weer aan het werk is altijd zwaar maar ik ben al over de helft van mijn stage dus nu komt zelfs het einde al in zicht. Voordat ik alles weer vergeet, afgelopen vakantie, deze begon op de 28e, de dag voor koninginnedag. Deze vrijdag waren alle Nederlanders in Japan uitgenodigd op de ambassade. Alle Nederlanders zijn dan ook alle Nederlanders, inclusief directeuren maar gelukkig ook veel jonge mensen. Stagaires, expats, studenten etc. Ik wist niet wat ik moest verwachten qua dresscode dus had ik maar de middenweg gezocht met een nette blouse. Toen ik bij aankomst mannen en vrouwen in respectievelijk pak en mantelpak zag lopen zag ik het niet zo zitten maar gelukkig kwam er al snel een gelijk gekleedde student de hoek lopen. Pffjuw.

Na de ambassadeur een hand geschud te hebben was het eerste wat mij triggerde de enorme schaal bitterballen, jeeej! Ik werd uit mijn bitterballen droom gesleurd door de ambassadeur die een toast uit wilde brengen. Na de speech deed iedereen zijn best om in volle borst te het volkslied te zingen (lees: murmelen). Tijd voor koud Nederlands bier. Na een middag telefoonnummers uitwisselen, engels praten, nederlands praten, nederlandsengels praten werd ons op volledig Nederlandse stijl vriendelijk verzocht het pand te verlaten.
Gelukkig blijven we Nederlandse studenten en zijn we na een snelle inkoop belandt in een park vlakbij ebisu. Na een paar pilsjes was het voor mij alweer tijd om te gaan, date met jochen en juergen in Ikebukuro.

‘let’s go to the biergarten’, pff, duitsers, haha.. nee biergartens in Tokyo bevinden zich over het algemeen op de hoge gebouwen. Je kunt hier gaan zitten voor een, uiteraard, all-inclusive pakket waarna je een prima uitzicht hebt over tokyo. Uiteraard was onze biergarten in ikebukuro vandaag gesloten ivm het trainen van nieuwe werknemers. Ik was eerder weggegaan bij het NL feestje dus nu al naar huis zag ik niet zetten. Na vriendelijk verzocht te hebben of we dan niet een paar biertjes konden drinken en met de extra zin dat de nieuwe werknemers dan mooi op ons konden trainen mochten we toch even naar binnen. Gratis.
Na wat eten en de biertjes was het dan toch tijd om te gaan. Toetje: toen we net het pand wilde verlaten kwam de manager toegesneld met 4 graties kaartjes voor de volgende keer...i love japan.

De strooptocht voor wat snel eten, want ik zat nog vol van de bitterballen, eindigde letterlijk in een val. Het restaurant waar we terecht kwamen was een soort buitenaardse gevangenis, ondergronds, donker en iedereen zat in kleine cellen. De serveersters waren gekleed in fluoriserende kleren en alleen maar blacklight. Apart.

Zaterdag, de dag van vertrek naar Niijima, surfers paradise Japan. De boot vertrok om 10 uur ’s avonds dus genoeg tijd om te pakken. Naja uiteraard veel eerder klaar dus samen met Dorian vertrokken voor een enkeltje odaiba, museum of modern technologies. Helaas kwamen we er in de trein achter dat dit museum vandaag gesloten was. Dan maar de toerist spelen in Ikebukuro. In europese steden kom je veel backpackers tegen maar om een of andere reden zie je er in Tokyo geen. Op ons na, 2 grote rugzakken vol met kler...bier. Het Toyota museum/showroom was wel open dus hebben we daar de toyota propaganda maar opgesnoven.
Om 8 uur meeting met de andere 7 gasten om daarna onze weg te vervolgen naar hamamatsucho, de haven stad waar de ferry vertrekt. Prima op tijd voor de kaartjes en helemaal klaar voor de 10 uur durende boottrip. Niijima eiland is een onderdeel van de Izu eilanden groep, zo’n 100km oostelijk van Tokyo. Veel van de eilanden zijn alleen geschikt om te kamperen/vissen/fietsen en veel zijn te klein om op te wonen maar Niijima is het enige surf eiland. Je kon de mensen op de boot dan ook al op bestemming indelen.

Onze nacht ook half feestend doorgebracht met een japanse studenten vereniging, gekke japanners. Het ad fundum leeg drinken van een glas werd elke keer beantwoord met een luid gejuich, geklap en getrommel dus dat ging zo goed al de hele nacht door, ad nauseam. Ik heb dan ook maar een uur geslapen. Bij zonsopkomst was Niijima al in zicht en al snel genoeg hadden we dan ook weer grond onder de voeten.
De weg naar de camping was 45 minuten lopen, een flink eind. Vertrouwend op de vernomen laid back cultuur van het eiland stak ik vol hoop bij het eerste naderende busje mijn duim op. Piepende remmen. Jeej! 2 surfers met 4 boards die met de punten over de achterbank staken. ‘Fit?’ natuurlijk was ons antwoord ‘Hai, Daijobu’, Ja, natuurlijk. Dus met twee 70 liter tassen in de knoop onder de surfplanken haalden we juichend de anderen in wiens gezichten niet zo vrolijk meer keken. Vol trots werden we gedropt 20 meter voor de camping. ‘Arigato gozaimas!’, Hartelijk bedankt. Helaas zagen we niet direct dingen die op een camping leken maar we zagen iets verderop wel een rugzak langs de kant staan, daar moest de camping zijn. Toen we de rugzak naderde stapte benni uit de ingang van de camping, ‘Hey, guys’. Ook hij had genoten van de vriendelijkheid van de locals :)
De andere zouden pas wat later arriveren dus gingen we snel even op verkenning uit en zagen al snel de blauwe zee, de prima swell en de tientallen surfers. Mimizan 2005 style :)
Op de camping spot aangekomen hadden we na veel discussie eindelijk een plek gevonden met kampvuur locatie. Onze kookplaats voor de komende week. Tent opgezet, kampvuur gemaakt en water gekookt voor het eerste en laatste stevige maal voor die week. Tijdens het openmaken van het eerste biertje maakte de wolken baan voor de eerste zonnestralen. Aaaah. Ik zette me dan ook direct neer en liet me languit in het nog ietwat vochtige gras vallen. Vakantie.
Nadat anderen een snelle hitchhike trip naar de winkel gemaakt hadden om vlees te kopen konden we onze mannelijke praktijken in de nacht voorzetten, vlees grillen en bier drinken.
Bij slapen gaan voelden we de wind al wat aanwakkeren maar toch voelde ik me veilig in onze 25 euro, captain stag’what’s in a name, tent. Ik werd om 4 uur wakker toen ik iets tegen mijn hoofd voelde tikken, het was de nok van de tent. Inmiddels was het briesje dan ook een storm geworden en had captain stag een zware tijd. De tent stond op het punt om in 4 stukken uiteen te scheuren dus we moesten er toch uit om een veilige plaats op te zoeken. Toen we uit de tent kwamen zagen we dat er al twee tenten weg waren en een was al half kapot gescheurd maar die gasten sliepen gewoon door. Tijdens onze sleursessie werden we verwelkomd door een groep lachende canadezen, ‘pitch your tent here mate'. Met deze gasten hebben we de hele vakantie rond gehangen.
Na dit punt is het voor mij een beetje op zwart gegaan, en was het vooral hetzelfde, strand hangen, drinken, eten koken, feesten.

Ik wil toch nog wel een dag er uit pikken en dat was geloof ik dinsdag. Het eiland heeft een gratis onsen, een hotspring. In tegenstelling tot de naakt-onsens in de rest van Japan is dit gewoon eentje waar je met je shorts heengaat. Dit was onze douche voor de week maar op dinsdag vertrokken we wat eerder, 1 uur. Rugzak vol met drinken, van 1 tot 6 in de onsen met bier en chu-hi, een mix van softdrink met chochu, een rijst drank. Prima maar een aanslag op je welgesteldheid. Een manie trip op het stuur van een mountainbike terug naar de camping en daarna het feestgedruis in. Dorian kon het niet trekken en eindigde de avond snel genoeg toen hij Newton toch gelijk moest geven en dat een grill best hard kan zijn als je omvalt van zattigheid. Een grote wond in zijn voorhoofd en gutsend bloed maakte hem op de hele camping bekend als The french guy’.
Ik was btw The Dutch guy’en Benni‘The german guy’.
Vrijdag was een enorm gare terugkomst dag, en na uitwisseling van email, tel nummers en ‘Call me if you need a Tokyo job’ beloftes afscheid genomen van de canadezen en australiers. Ik lag om 1am in mijn eigen harde futon, thuis.

Zaterdag en zondag zijn dan ook niet noemenswaardig, wassen, wassen, eten en wassen. En nu is het maandag de 8ste, over de helft van mijn stage. Ik heb het gevoel dat mijn stage echt enorm snel gaat en Japan bevalt steeds meer. Af en toe de normale 'expat’dipjes maar ach met de kaarten en pakketjes uit NL (thanks!) vliegt de tijd.

Foto’s staan op flickR, en comments van jullie komen straks tijdens mijn treinreis ;)

Hoi!

En weer laat

Tjah, sorry dat ik weer zo laat in de week een bericht post maar hier issie dan.
En dan te bedenken dat ik volgende week op vakantie ga dus dan is er helemaal geen post! Tu tu, najah dan moeten jullie maar in grote getalen terug komen na mijn vakantie om de extra lange 'vakantie-editie' te lezen :)

Ik ga proberen de afgelopen periode zo kort mogelijk te vertellen want ik heb niet zoveel 'typ-tijd' nu.
Vrijdag, bier, zaterdag, bier .. naja dit is wel heel kortzichtig :)
Vrijdag BBQ en kampvuur op het strand (aan de rivier), zaterdag BBQ in Yokohama en daarna naar Warehouse (club in roppongi) om los te gaan op Pacha DJ's. Zondag vroeg thuis en samen met benni spaghetti gegeten. De avond eindigde met een gare film.
Gisteren gegeten in een italiaans restaurant, het was meer japans dan italiaans dus een pizza was wat ik bestelde.

Wat facts op een rijtje, wist je dat...
- Ik mijn 3e japanse les gehad heb? Ik kan tellen, zeggen wie ik ben, waar ik woon, hoe het met me gaat, ik kan de weg vragen, ik kan vragen waar de [werkwoord] is in de winkel. Gaat toch al de goede kant op.
- Japanners gek zijn.
- Ze hier links rijden voor degene die dat niet wisten
- Japanners normaal dezelfde WC's als de fransen hebben
- Nederland de langste handelsrelatie met Japan heeft.
- Japanners cool zijn
- De nieuwste telefoon op de markt hier een 5MP camera, gezichtherkenning, fingerprint reader, 3d motion sensor a la nintendo revolution en tv heeft?
- Ik gisteren tofu in jelly gegeten heb.
- Ik naar het eiland niijima op vakantie ga
- ze hier Hoegaarden verkopen voor 5 euro per fles (0.3)
- mijn stage prima gaat
- je als engineer in een productie omgeving aan de slag gaat je je eerste maand mee moet draaien in de productie omgeving? draadje hier, knopje daar, draadje hier, knopje daar...
- een ipod 60g video hier maar 250eu kost
- 1 vending machine in tokyo per jaar net zo veel energie verbruikt als 2 gezinnen in datzelfde jaar.
- Er 1 vending machine per 23 mensen is.
- Er vending machines zijn waar je levende kreeften kunt kopen.

Genoeg facts, volgende keer meer.

Ik ga mijn laatste uur vol maken.

Doeg!

Odaiba

Misschien moet ik volgende keer toch maar weer wat eerder updaten. Ben half vergeten wat ik in de tussentijd gedaan heb. In ieder geval, afgelopen vrijdag, zou eigenlijk een rustige avond worden, dus na wat gegeten te hebben in de stad en samen met jochen en juergen een film gekeken te hebben lag ik al om 10 uur in bed.
Ik wilde net mijn laptop uit zetten toen benjamin een berichtje stuurde op skype "HEY there's a big party going on here. Just woke up from it. come over!". Dus voordat ik goed en wel weer aangekleed in de hal stond hoorde ik iemand rennen in de boven verdieping. Het was Jochen die ook op dezelfde manier verstoord werd van zijn nachtrust.

Maar goed, op de weg heen zagen we met oog op wat de laatste keer in onze dormatory gebeurd is, de bui alweer hangen. Sinds het uit de hand gelopen BBQ festijn zijn er geen nieuwe interns in onze dorm. geplaatst .. mmmm. Maar goed bij aankomst was het dus een dolle boel, herrie, drank .. dus de nacht was uiteindelijk toch nog lang en derhalve de zaterdag dus kort.
Zaterdag niks speciaals, vroeg naar bed, zondag weer om 8 uur op om naar Odaiba te gaan. Oh zaterdag heb ik mijn koelkast en een magnetron gekregen ..! Hoe krijg ik al dit spul naar Nederland ;)

Ik had om 11 uur afgesproken met sebastian in Shimbashi, een van de vele stations aan de yamanote line. Yamanote line!? Weet niet of ik dat verteld heb maar de Yamanote line is DE trein die door de hoofdstations van tokyo gaat, in een cirkel. Alle stations die je ooit op tv ziet over japan zijn bijna altijd yamanote stations. In verschillende van deze zijn in 1995 ook door de aum shinrikyo sekte de Sarin gas aanslagen gepleegd.

Shimbashi, een van de eind stations en een vertrekpunt voor de trein naar Odaiba. Odaiba is een kunstmatig eiland in Tokyo Bay. Futuristische gebouwen en attracties maar ook de plaats van het Techno festival waar we naartoe gingen, Nagisa.
Nagisa is een dance/techno festival met een new age tintje, echt super!
Moeilijk te beschrijven maar de mensen waren super, modern, relaxed dus de sfeer was goed en ze hadden Grolsch als sponsor! Een soort techno lowlands dus :)
Naja moeilijk te beschrijven, check de foto's maar misschien dat die een betere indruk geven.

Gisteren hebben we eindelijk onze plannen gemaakt voor de vakantie over 2 weken, de golden week. We gaan met 10 gasten met de ferry naar een eiland 160 km oostelijk van Tokyo. Hier blijven we een week en gaan we een paar dagen hiken maar de rest van de tijd kamperen en feesten op het strand. Het eiland is klein en zo goed als verlaten dus ik ben benieuwd!

Ik ga weer aan de slag. Sayonara. Houdoe!

Rustig

Het was eens een keer rustig in huize Matsuba in Higashimatsuyama (東松山). We hebben dit weekend niet veel gedaan. Hoofdreden: stagnatie in de liquide middelen stroom. Maar goed, niet getreurd, het enige wat we/ik nu moet laten is het stappen in Tokyo want dat hakt er in met 150 euro per keer.
Vrijdagavond heb ik samen met mijn andere collega's een nieuwe collega verwelkomt. Dit gaat in Japan volgens de traditie van een all you can eat and drink avond. Naja goed, jullie kennen de verhalen inmiddels al wel en het opstaan zaterdag ochtend was dan ook relatief zwaar. Goed gelukkig kon ik mijn hoofd laten uitwaaien op de fiets naar de rivier. Een kleine trip met benjamin naar de rivier om de cherry blossem te checken en om wat te eten en te drinken. Goedkope wijn, echte nederlandse knakworstjes, stokbrood, boursin en een esbit stove zorgde er voor dat het alweer bijna avond was. Het begon te waaien en koud te worden dus zijn we naar huis gefiets om daar echte Nederlandse hamburgers te maken in de oven.
De avond al popcorn etend en LOTR kijkend doorgebracht.

Zondag was bijna net zo gaar, 2 uur in mister donut met benjamin en juergen en daarna naar huis om mijn kamer te poetsen (!) en een boek te lezen. De avond daarentegen was wel weer apart, 'Higashimatsuyama Light Festival'. Het 'light' was een soort lichtjes route maar in verhouding met EHV erg primitief maar uiteraard was dit voor de Japanners wel aanleiding om te drinkeeen. Dus na 10 yakitoris en een blik bier gekocht te hebben duurde het ook geen half uur voordat we de eerste gratis yakitori and bier blikken aangeboden kregen. Het feest was gezellig, muziek en allemaal locals om mijn 3 geleerde japanse woorden op te testen. Watashi ma oranda-gin. :)
Grappig is overigens dat officieel Nederland in het Japans Oranda betekend maar aangezien de Japanners geen 'r' uit kunnen spreken verstaan ze het ook niet als je 'oranda' zegt. Noem het dan gewoon olanda (wat overigens ook logischer is).

Morgen mijn eerste japanse les en aankomend weekend heb ik een 15 uur durend techno festival, op zondag... dan is het nog twee weken tot de vakantie.

Om nog even terug te komen op de comments, ze hebben hier vast reclame raden maar ik kijk nooit tv want dat is werkelijk waar om gestresst van te worden, 1000 woorden per minuut en flashende teksten in beeld .. ik heb medelijden met de mensen met een epileptische aanleg hier in Japan. En Mike, het scharrelen, je bent Helmonder of niet he ;)

Hou me maar op de hoogte over de gebeurtenissen in NL!

hoi!.

nihongo wa dekimasu ka?

haaaaai!

Sorry dat ik jullie heb laten wachten op de update maar dat krijg je als je jezelf in een routine gooit van elke maandag een update. Misschien dat ik het de volgende keren gewoon op een willekeurige dag in de week ga doen, om het een beetje spannend te houden...

Ja bla bla tom, heb je ook nog iets gedaan? JA!
Ik ben naar de andere kant van Tokyo bay geweest om de grootste stenen boeddha van japan te zien, de grootste uitgehouwen hindu god en nog een paar grote dingen.
In Japan heb je op elke plek wel iets wat het grootst, kleinst of groenst is. Precies tegenover de grootste stenen boeddha, op het andere eiland, heb je de grootste koperen boeddha etc, maar goed, indrukwekkend was het desalniettemin.

Dit was zaterdag, ik ben vrijdag vergeten... vrijdag was de laatste avond van Christian en zijn we naar Tokyo geweest om daar eerst steak te eten en daarna helemaal los te gaan in Tasu Ichi, de 200yen bar. Met de laatste trein naar huis, omdat ik zaterdag om 8 uur op moest, voor de Tokyo bay trip dus.
De rest van de week was standaard naar stage-begrippen, stage gaat nu wel ok en de avonden zijn gevuld met sake, films en owh! bijna vergeten.. donderdag heb ik in een restaurant gegeten waar ze een soort pannenkoeken serveerden. deeg, ei, sla, ui, varkensvlees of rund maken best een goede mix. Naja als je dus 5 minuten bezig bent geweest met het roeren en het zorgen dat niet het hele restaurant onder zit kun je het zelf bakken op een bakplaat. het resultaat is een dikke pannenkoek die echt heel goed te eten is en zeker met de soja saus en de pittige kruiden.. dat gekke Japan is een enorme eet ervaring en ik zie marktpotentieel voor deze dingen in Nederland (Lees: investeerders gezocht) ;)

Gisteren hebben we eindelijk onze Japanse lessen gepland, samen met Benjamin start ik volgende week de cursus. En het lezen gaat me al goed af, ik heb al 1 alfabet(kana) onder de knie. Nog 1 te gaan en dan komen de Kanji's maar daar beginnen we maar niet aan want dan ben ik volgend jaar December nog niet thuis ...

Aankomend weekend wordt een rustig weekend aangezien ik niet zoveel geld meer heb na de wilde weken (lees: twee) van deze maand, dus bescheiden een film kijken en kokkerelenen in mijn nieuwe oven!
Mijn kamer begint steeds meer te lijken op een echte plek om te leven... sinds de tijd dat ik hier ben heb ik al gescharreld; 2 speakers sets, sandwich maker, ADSL modem, voetbal schoenen, fiets, oven, 10 boeken, badhuis-approved zeephouder + toilet artikelen, stoel, eten (noodles, bonbons, noodles, zalm, noodles), bier, kledingdroogrek, 4 messen, vorken en lepels, etc etc
Een hele hoop dus, en ik vergeet zelfs het belangrijkste, ik heb gisteren ook een koelkast geregeld! maar goed, ik kan nu dus, ook al ben ik daar niet vaak, ook echt leven in mijn kamer.

Ik ga maar weer eens aan het werk, mijn opdracht schiet echt al op en ik ben al zeker ver over de helft.
Owh nog een laatste ding, jammer dat ik niet in Nederland koninginne- dag en nacht kan vieren, geen PACT en downtown eindhoven maar ik ben wel uitgenodigd door de ambassadeur om aanwezig te zijn bij een banket en borrel op de ambassade. Ook leuk toch. Nu maar hopen dat ze niet weer denken dat ik een Belg ben ;)

Ik ga weer beginnen. Kom maar op met die comments dan heb ik in de trein naar huis wat te lezen :)

Sayonara!

P.S. De foto's zijn ook ge-update

Tomu

ter info; Tom van Oorschot in het Japans is



tomu fan osyotto

Japans met een vleugje Nederlands

Morgen!
Ik zal beginnen met wat ik gisteren eindelijk in de buurt van, dus niet in, mijn brievenbus vond. Een pakketje met TPG Post stickers! Eindelijk, mijn voedselpakket uit Nederland, na anderhalve week bij douane gestaan te hebben. De reden voor deze vertraging was ‘pork sausage’, volgens de import brief. Het bleek dat het importeren van varkensvlees verboden is zonder import certificaat dus ik had de keuze om het terug te laten sturen of te laten vernietigen, dan maar het laatste. Ondanks dat ik de brief direct teruggestuurd heb duurde het nog een week.. moet een taai varken zijn geweest.

Verder bracht het pakketje met cup-a-soup, pindakaas, knakworsten, leverpastei en BAVARIA licht in mijn duistere eetgewoonten hier.
Ik zal zuinig zijn met de zes-pak bavaria, deze maand mag ik er twee want ik heb februari nog tegoed en daarna elke maand een. Haha.
Goed, afgelopen week, was net zoals altijd weer druk met werk en feesten. Om ondanks al het feesten toch een beetje fit te blijven ga ik voortaan elke maandag basketballen, dinsdag dus voetballen en donderdag en woensdag fitnessen. Daarnaast skate ik elke dag naar het werk, dit samen heft gelukkig net alle calorieen van het feesten op ;)
Het skaten gaat nu wat gemakkelijk want ik heb, voor de insiders, zaterdag longboard wielen met ABEC7 lagers onder mijn skateboard geschroefd. Ik ben nu in 3min op het werk!

Afgelopen week dus, niet heel veel nieuwe dingen gedaan, donderdag Yakitori gegeten en verder elke dag wat Japans gestudeerd.
Vrijdag daarentegen ben ik samen met Benjamin naar Kawagoe geweest op zoek naar een outdoor shop maar zonder echt resultaat dus geeindigd in een japanse pub, een Izakaya. Misschien leg ik alles wel dubbel uit in mijn posts maar goed kan natuurlijk geen kwaad om jullie echt bekend te maken met de Japanse cultuur. Owh trouwens je moet alles wat je hier leest eigenlijk maal 10 doen om echt een beetje te begrijpen hoe intens en apart de japanse cultuur is maar dat terzijde. De Izakaya is een soort Japanse tapas bar met Japanse stijl tapas. Inktvis etc dus. Gelukkig kon ik met mijn die ochtend geleerde letters uitvinden waar op de menukaart de friet en de biefstuk stond. Gelukkig dit keer geen enge dingen op mijn bord. Na dit Izakaya avontuur en afscheid van Benjamin genomen te hebben ben ik weer richting Tokyo gegaan om daar Christian, Juergen en Dorian op te zoeken om uit te gaan. (Wat anders). Uiteraard had ik in plaats van de intercity de stoptrein... maar des te meer reden om verder te lezen in de da vinci code. Bijna het station gemist toen ik toch echt wilde weten hoe robert langdon uit het louvre ontsnapt was, maar goed... Tokyo.

Zoals altijd eerst even naar de 200yen bar om nieuwe mensen te ontmoeten en EINDELIJK heb ik NEDERLANDERS ontmoet, na twee maanden verstoken te zijn van enig contact met Nederlanders, en op het moment dat mijn gedachte over dat Nederlanders echt overal ter wereld te vinden zijn, uit begon te vagen kwam ik een groep tegen in de 200yen bar. (waar anders dan in de goedkoopste bar van Tokyo)
Helaas was dit na 5 biertjes en blijkbaar ging overschakelen van Engels naar Nederlands niet helemaal goed en vroegen ze of ik Belgisch was ... mmm. Naja na een kort gesprek in het Belgisch hebben we onze kruistocht, zonder de Nederlanders, vervolgd in de richting van de clubs, en dit keer Vanilla. Een keer wat anders. Helaas voor ons (lees: mij) was dit keer alleen de R&B zaal geopend en de aan mij beloofde techno/elekto zaal was gesloten ivm verbouwing... pfff. Een uur tussen de bandana’s deed ons toch besluiten om maar weer naar de stam-club, lexington queen te gaan. Gelukkig kennen ze ons inmiddels hier en betalen we nog maar de helft van de entree :)
Wilde nacht die om 8 uur in higashi nmatsuyama eindigde.

Zaterdag zou een rustig dagje worden, ik werd om 1 uur wakker, en om half 3 zat ik alweer in de trein naar Tokyo. Vantevoren een fles wijn, boursin en stokbrood (!) gekocht, om mijn middag samen met Juergen door te brengen in het park. Het was 25 graden en zonnig dus des te meer reden. Ik was eerder in Tokyo dus ik ben nog even wezen shoppen voor een nieuwe koptelefoon (sony z500), skateboard wielen, schoenen en een nieuwe broek. We hebben tot zonsondergang wijn gedronken met wat andere mensen die we daar ontmoet hadden en dus tijd voor wat eten. Indisch, alweer, maar wel lekker.

Toen naar huis omdat ik de volgende dag weer om 8 uur op moest voor een hike die Benjamin en ik gepland hadden. Een tocht waar we ons uiteindelijk in vergist hebben maar wel erg mooi was. De tocht zou eigenlijk 15km zijn maar aangezien we dachten dat we de kabelbaan wel over konden slaan was het uiteindelijk een tocht van 20km naar 3 verschillende toppen van 1000m en door 2 verschillende dalletjes van 300m (!). Ik heb dus nogsteeds pijn in mijn kuiten, maar wel een mooie tocht. Op naar de volgende, aankomend weekend.

Gisteren was het afscheid van Johannes dus ook nu ben ik weer een beetje gaar maar ik moet aan de slag. Misschien dat ik deze week wat meer schrijfmood heb en dat ik wat meer kan posten maar als vooruitzicht op deze week in ieder geval, morgen uiteten, en vrijdag is christians laatste vrijdag dus dat wordt weer een retourtje Tokyo.

Ik ga een Wasa cracker met Calve Pindakaas eten!

Hoi!

Lente

Tsukinowa, 21 maart 2006
Het is alweer dinsdagochtend, een saaie dinsdag ochtend bij Bosch dus weer even tijd voor een update. Het weekend is ook weer achter de rug en het is officieel lente vandaag! hoi!
Even kort over vorige week, ik ben voor het eerst in een onzen geweest, een public bath met water uit een geiser. Schijnt allemaal heel erg goed voor je te zijn, ik heb me in ieder geval nog nooit zo schoon gevoelt. 15 verschillende baden met allemaal een andere geur en kleur. Sommige baden met luchstromen, andere met elektriciteit of vulkanisch gesteente. Je kunt het vergelijken met een spa in Nederland alleen is het hier volkomen normaal om dit eens per week te doen en is het ook niet zo duur als in NL, 3 euro entree.
Sterker nog, omdat de huurprijs van huizen hier ontzettend hoog ligt (1000eu min) kiezen de japanners vaak voor een huis zonder badkamer omdat elke dag naar een spa gaan goedkoper is dan de huur voor een badkamer betalen...
Donderdag weer lekker gegeten in het BBQ restaurant en toen was het alweer vrijdag. Vrijdag was het weer tijd om een feest te organiseren, bescheiden feest in mijn kamer. Helaas kwamen in plaats van de geplande 10, 20 mensen opdagen en als jullie de foto’s van mijn kamer kunnen herinneren.. goed, beetje uit de hand gelopen en dat terwijl ik zaterdag al om 6.30 (!) op moest om naar disneyland te vertrekken.
Anderhalf uur gaar in de trein maar goed we waren wel rond 9 uur in het park, net op tijd om de eerste achtbaan in de schieten. Hierna moest je elke keer minimaal 2 uur wachten...maargoed gelukkig heb ik mickey mouse gezien!
Na disneyland, diner in een fancy indiaas restaurant in shibuya en alweer naar lexington queen. Dit was niet zo heel speciaal, veel te druk a la Nederland en uiteraard was ik uitgeput van het slenteren door disney.
Dit was het weekend wel weer, zondag eindigde met een thermoskan koffie in de zon in het park... Ik zal de foto's zo snel mogelijk posten

Gisteren was mijn basketbal dag en vandaag is mijn voetbal dag, ik ben eindelijk begonnen met het leren van het japanse hiragana en katakana alfabet. Dit is niet het chinese teken alfabet maar een iets meer begrijpelijke vorm van elk 50 karakters. Het japanse schrift is een mix van 3 karakters sets, het hiragana, hiermee kan elk japans woord geschreven worden, het katakana, word veelal gebruikt voor leen woorden uit het engels en het kanji, de daadwerkelijke chinese tekens. Ik ken al 2 kanjis, treinstation en berg, nog 5998 te gaan...

Volgend weekend word weer een iets cultureler weekend aangezien ik zaterdag naar het tokyo modern art museum ga en zondag weer een hike trip ga maken.
Ik ben vandaag niet echt in de schrijf mood dus ik zal in de komende week nog wel wat dingen posten.

arigato kosarimas

Brievenbus

Ik duw tegen de zware deur van het dormatory complex, niks, geen beweging die ook maar enigszins neigt naar openen. Na twee keer nadenken kom ik tot de conclusie dat het Kanji teken op het koperen handvat staat voor trekken, en niet voor duwen, het was een lange dag.
De eerste voetstappen op de terracotta vloer gaan in de richting van een rood helder lampje, een lichtknop. Het indrukken van de knop doet het rode lampje uitgaan en het licht in de TL balken heen en weer springen.
Na enige seconden is mijn zichtsveld uitgebreid van een rood lampje tot een daadwerkelijke lobby. Al gauw word mijn verwondering voor de TL lampen omgezet in nieuwsgierigheid voor wat er zich om de hoek bevindt. Ik weet wat er zich om de hoek bevindt maar toch ben ik nieuwsgierig, zal het dit keer anders zijn dan andere keren?
Eer ik dit uit kan vinden, dien ik eerst, geheel volgens Japanse traditie mijn straatslippers om te wisselen voor huis slippers. Door alle nieuwsgierigheid gaat dit volgens routine en al gauw sta ik op het punt om een blik om de hoek te werpen. Nog even wachten om mijn nieuwsgierigheid tot het toppunt te krijgen en dan doe ik een stap naar voren.

Daar is hij, een houten kast ingelegd met koper, mijn brievenbus. Een beetje trillend loop ik er op af.
In een beweging, met twee keer de snelheid waarmee ik dit object benaderd heb, duw ik de deksel omhoog. Niks.
Nieuwsgierigheid vloeit met een enorme kracht richting mijn voeten en over in teleurstelling...

Hebben jullie je vermaakt met passage 1. van 'Tom in Japan, the novel' ?
Mooi, mijn adres staat hieronder ;)

3-12-5 Matsuba-cho, A103
Higashi-Matsuyama-shi
Saitama-ken, Japan
355-0017


Over 2 weken passage 2, 'Van leegte naar vreugde' :)

Cul- en Natuur

Maandag morgen, het is hier half 10, net mijn eerste koffie gezet, de zon schijnt en ik heb spierpijn. En allemaal voelt het goed want dit weekend was een keer wat anders. Ik zal zoals gewoonlijk weer beginnen bij vrijdag. Vrijdag was de dag van ons feest, ‘The First Bosch Tempory Employee Party’, in de veronderstelling dat er maximum 25 mensen zouden komen waren we erg blij toen we om 11 uur 35 man telde. De kroeg was eigenlijk te klein maar gezellig was het dus wel. Omdat het feest al om 2 uur afgelopen was zijn we (11 man) geeindigd in een karaoke bar. Ik heb maar 1nummer gezonden .. geen karaoke meer voor mij maar het is de goedkoopste uitgaansgelegenheid.
Zaterdag ochtend werd er alweer om 11 uur op mijn deur geklopt, terwijl we om 6 uur thuis waren. Christian in ondergoed. ‘Let’s have a BBQ’. Haha, de pork chops, kippenvleugels en hamburgers waren snel gehaald.
Na 2 kilo vlees en 3 biertjes was het tijd om naar Tokyo te gaan om spullen te kopen voor de hike die we (Benjamin en Ik) gepland hadden op zondag. Een te lange treinrit naar Tokyo bracht ons naar Shinjuku waar we na een large coffee at starbucks, esbit, pannetjes en eten konden kopen.
Ik heb er trouwens ook aan moeten geloven en ik heb naast de outdoor shop ook de engelse pocket editie van de Da Vince Code gekocht.
Goed, Na een snel diner in een pizza restaurant in Shibuya, wat biertjes in de 200yen bar, hadden we de laatste trein naar huis. De laatste trein is blijkbaar net zo druk als een trein in de spits dus we hebben een uur moeten staan, tokyo-higashi, moe, en dan een uur staan..
Volgende keer maar weer de eerste.
Zondag, vroeg op om met de trein naar het startpunt van een 6 uur hike te gaan in chichibu. Chichibu is een dorp aan de voet van de op een na hoogste berg in de regio. Het shindoeisme is heel populair in deze streek dus we hoopten dan ook tijdens de hike (eindelijk) tempels te zien. Voordat we bij het startpunt waren zouden we eerst nog een half uur met de bus moeten. Helaas bleek na 2 uur in de trein gezeten te hebben dat we in het verkeerde gebied waren en dat er geen bus ging naar het startpunt van onze hike. Dan maar een andere hike, met een oude kaart die bij de VVV lag, zouden we een soortgelijk hike kunnen maken. Het begin was al goed toen we na 100 meter onze eerste echte grote tempel zagen. Jeej. Een shindoesisten tempel met alle bijbehorende versieringen en gebedsgebouwen. Check de foto’s. Onze route liep van deze tempel richting een ontgonnen berg, 1200 meter omhoog. Eenmaal uitgeput boven aangekomen boog de route naar het zuid westen door een beboste helling waar we om de kilometer een tempel tegen kwamen, allemaal verlaten maar wel bezocht, te herkennen aan de munten en wierook die voor elk beeld lagen. Onze route liep naar een volgende top waar we onze lunch klaargemaakt hebben, natuurlijk samen met een (goede) lokale wijn, in de zon, op 400m ... dit is veel beter dan elk weekend in een club hangen..
Goed, de route liep nog een paar uurtjes verder, en moe maar voldaan kwamen we, twee treinstations verwijdert van chichiba, bij ons eindpunt aan. Om zeker te zijn dat we nog thuis konden komen zijn we naar het eerste de beste grote dorp geforenst om daar een welverdiend biertje te drinken en yakitori te eten.
We hebben de afspraak gemaakt om elk ander weekend een hike te gaan maken want de natuur en omgeving in Japan is zo anders dan in europa ... zeker als je je bedenkt dat er 100km noordelijker nog apen en 100km verder nog beren in de bossen leven..

Eindelijk cul- en natuur! Maar goed, ik ga weer aan het werk... hoe is het in NL? Huize adfundum? Helmond? Bakel? Eindhoven?

Foto’s zijn ook geupdate. So des ka? So des ne...

Eindelijk

Hier dan eindelijk mijn weekend verslag ;)
Ik zit alweer in week 6 van mijn stage, het gaat wel erg hard, zal wel een goed teken zijn. Misschien is de reden dat alles zo snel gaat dat ik elke dag naar de avond en het weekend toe leef. Maar goed, ik heb weer veel mee gemaakt en ik heb zelfs een tempel gezien, maar helaas zijn mijn foto’s net zoals de foto’s van andere dagen kwijtgeraakt doordat mijn kaart in een keer leeg was. Haha dit is echt geen smoesje, ik heb echt een tempel gezien en het was best indrukwekkend. Maar deze tempel was eigenlijk een gewone tempel, niks speciaals, net zoals een gewone kerk in nederland, geen cathedraal o.i.d. Ik hoop volgend weekend naar een echte grote tempel te kunnen gaan maar dat hangt een beetje van vrijdag af, zal ik zometeen wel uitleggen.

Het afgelopen weekend, ik heb btw afgelopen week elke dag een feest gehad ter gelegenheid van mensen die weg gingen maar dat terzijde. Afgelopen vrijdag was ik samen met christian uitgenodigd voor een etentje in een wolkenkrabber in shibuya. Heel fancy en duur allemaal en hoe duurder; hoe rauwer en exotischer. Toch maar geprobeerd al wist ik vaak niet wat het was, wat ik in ieder geval wel weet is dat ik rog, rog kaviaar, zalm kaviaar, pijlinktvis en gefrituurde inktvis (en geen kalamarisjes ;) maar inktvis hoofd) heb gehad. De rest was onverklaarbaar en smaakte ook onverklaarbaar. Dit etentje leidde uiteraard tot karoake, dus gelukkig heb ik mijn weekend karoake reeks niet onderbroken.
Ik begin het wel minder leuk te vinden want ik heb alle frank sinatra nummers al een keer gezonnen en veel meer engelstalige nummers hebben ze niet. Gelukkig vloeide het bier rijkelijk en ook wij vloeiden vanuit de karoake zaal weer onze stam club lexington binnen. Leuke avond totdat toen er in een keer een maffia gast (ya kuza) in onze vip hoek kwam zitten. Gelukkig hebben we hem af kunnen schudden door een snelle move naar de dansvloer te maken. Je weet het nooit met deze gangsters...
Trein van 8 uur naar huis, gelukkig had ik het station gemist en werd ik in het eindstation wakker in plaats van in higashimatsuyama. In Japan werken ze niet met conducteurs maar gebruiken ze het metro systeem met controles bij de poortjes dus je kunt zo veel reizen als je wilt als je maar uitstapt bij het station waar je je kaartje voor gekocht hebt. 9 uur was ik goed en wel op weg naar huis toen ik er achter kwam dat ik mijn sleutel kwijt was wat er toe leidde dat ik na 100 keer aanbellen bij de huisbaas op de bank in de gang moest slapen. Geen pretje en ik was dus ook enorm gaar toen ik wakker gemaakt werd door de woorden, ‘tom, let’s go we have a meeting in the 200yen bar in tokyo’...

De zaterdag begon dus al goed en na een snelle duik in de uforo waren we alweer op weg naar Tokyo. Gelukkig met een schone (onder)broek en sokken die ik kon lenen van christian.
De 200yen bar (een helmondse euro is btw 135 yen ;) was het beginpunt van de avond waar ik weer heel veel internationale mensen ontmoet heb. Mocht ik ooit aan mijn wereldreis beginnen dan heb ik in ieder geval een slaapplek in engeland, australie, korea, japan, china, vs, duitsland en frankrijk. Het plan was om na de 200yen bar naar de beste elektronic club van Tokyo te gaan, space lab yellow om naar de beste techhouse/techno dj van tokyo te luisteren. Dus heel veel‘beste’en het was inderdaad heel erg gaaf maar ik was erg moe van mijn bank slaap escapades dus ik was ‘al’ om 6 uur thuis.
Zondag, om de een of andere reden werd ik al om 1 uur wakker. Alweer een duik in de uforo waar ik jochen ontmoette. Buiten was het 18 graden en ik voelde me erg spaans toen ik uit de uforo kwam ... op zoek naar tapa’s en wijn. Mijn kruistocht naar tapa’s viel toch niet mee en het enige wat ik kon vinden was dezelfde inktvis als vrijdagavond... dan maar iets anders. Gelukkig kwam Jochen met het idee om een bbq te kopen en te bbq-en. Ook een optie bij 18 graden zonnig weer, dus zo gezegd zo gedaan, een bqq, 6 kilo kolen, spatels, fire max, een tuinbankje, worstjes, kotelleten, kippenvleugels, 4000yen en 2 uur verder hadden we onze eerste bbq van dit jaar :) Foto’s staan online..

Wat een week en weekend dus weer .. ik heb vanavond een afspraak met een gast om te bekijken of we dit weekend of volgend weekend kunnen gaan hiking in de bergen dus dan kan ik mijn hersens en longen weer een keer opschonen en natuur foto’s posten.

owh! Zou ik het bijna vergeten, christian, jochen en ik hebben voor a.s. vrijdag een feest georganiseerd. We hebben een hawaiiaanse bar afgehuurd inclusief drank en muziek waar we de hele avond kunnen drinken. Haha. Er komen 40 man... jullie zijn ook uitgenodigd.
Al met al gaat het me hier dus prima af en ook de stage gaat voorspoedig maar ik weet nu wel 110% zeker dat ik hier niet wil wonen. Stage en vakantie is hier echt aan te raden maar als je opgegroeid bent in een land als NL is het wel erg moeilijk aanpassen.

Goed, ik ga lunchen, beef stroganoff, hoi!

Update: Ik vergat dit bericht te posten en ben alweer terug van lunch, de beef stroganoff smaakte als gewoonlijk weer niet naar beef stroganoff. Gelukkig heb ik mijn kitkat chunky.

hai!

jeeej! weer een dag vol programmeer plezier. Om even de vraag van velen te beantwoorden, ik werk ook nog en het gaat best goed zelfs. Manager is meer dan tevree.. maarja waarom zou ik jullie vervelen met saaie verhalen over programmeren en jullie oren doen klapperen van enge elektronica termen. Neen, neen jullie willen cultuur en kunst zien .. maarja sorry voor dat maar daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Volgend weekend? Ik kan jullie wel een ander klein verhaal vertellen over schapen maar ook dat ga ik niet doen. Ik ga jullie wel vertellen wat mij vanochtend is overkomen. In japan hebben ze de elektriciteit kabels bovengronds lopen zodat ze breuken in geval van een aardbeving snel kunnen vinden. Logisch enerzijds lelijk anderzijds.

- Owh, ik heb gisteren mijn tweede aardbeving meegemaakt, mijn collega's keken niet eens op terwijl mijn monitor zowat van tafel af liep (!). -

Goed dat terzijde, kabels, deze lopen boven het voetpad wat opzich best logisch is. MAAR een nadeel, 's ochtends, als je als nederlandse forens met een sake smaak in je mond je weg probeert te vinden tussen de regenbuien kan het als een koude douche komen als er, opeens, een druppel ter grote van een, ja ter grote van wat, een flinke in ieder geval, van de stroomkabels een kaarsrechte weg zoekt tussen je jas en je t-shirt! Dit kan, afhankelijk van je stemming, of je hele dag verpesten of deze juist heel productief maken, mogen jullie raden wat deze druppel voor mij gedaan heeft!
Goed ik moest dit verhaal even kwijt, ik had ook kunnen vertellen dat ik gisteren een salami pizza gehad heb maar dat is minder interessant, toch?

Wat ik wel wil vertellen over gisteren is dat ik met mijn helmondse handels kunsten een fiets, oven, lamp en een fauteuil geregeld heb! ;)
Dus mijn saaie tatami mat kamer word zowaar een echte plek om te leven, wauw. Op de oven en de fauteuil moet ik nog even wachten maar ze komen er wel! haha
De foto's moet ik jullie dus nog even schuldig blijven. Ik moet jullie zowieso beeldmateriaal schuldig blijven want ik heb voorlopig geen internet in mijn kamer. Dit had al geregeld moeten zijn maar, zoals jullie weten, hangt Japan aan elkaar met bureaucratische rompslomp dus ik heb geen idee wanneer ik weer internet heb.
Hebben jullie btw ook interesse in (karaoke) video's? ik kan dan e.v. kijken of ik die ergens gepost krijg.

Succes met jullie kater en thanks voor de comments, leuk om deze elke morgen weer te lezen!

Owh, ik krijg btw voortaan al jullie comments (en alle andere emails naar tom[apenst.]vanoorschot.net) op mijn telefoon dus des te meer reden om comments te plaatsen toch? :)

Karaoke manie

Op het moment dat ik dit aan het typen ben staan jullie vast allemaal in de kroeg te springen op een of andere party nummer. Nou, uiteraard heb ik dit dit weekend ook gedaan en heb ik geen reden om jaloers te zijn. Maar goed, ik denk dat ik voortaan maar een weekend-verslag-template ga maken want het lijkt nu wel telkens veel op elkaar. En ondanks dat het elke keer weer onzettend cool is, voel ik me toch een beetje schuldig dat ik pas één tempel gezien heb, en niet eens van binnen.
Ik wil jullie het weekend toch niet onthouden.

Vrijdag, direct na het werk met de trein naar tokio gegaan om om 7 uur in een 1500 yen all you can eat italiaans restaurant te zitten. De japanners zijn gek op het all you can eat concept...
Na een pizza salami en een paar cola’s hebben de italiaanse muziek toch maar voor house verruilt. Het doel was een hele bekende trendy bar. Helaas was het erg druk en hebben we met geluk in een hoekje een plaats konden vinden, uiteraard heel erg duur, dus na een of twee biertjes maar weer terug richting het centrum. Sommigen vonden het al laat genoeg en zijn met de laatste trein (half 12) weer richting higashi gegaan. Qasar en ik hadden toch niet veel beters te doen dus we zijn de nacht gebleven. We hadden het plan om als het echt te gaar werd dat we dan gewoon in een capsule hotel zouden gaan tukken. Dit is trouwens een mooi concept, ik weet niet of ik dit al een keer uitgelegd heb. Een capsule hotel is een hotel met allemaal hele kleine kamers boven elkaar, zie het als allemaal hele nette containers. Je betaalt bij binnenkomst en je krijgt een sleutel voor je eigen capsule. Dit betalen gebeurd in een automaat dus deze hotels werken zonder personeel, alleen schoonmaak personeel. De eigenaar komt eens per dag zijn geld halen en hoeft verder helemaal niks te doen, mooi concept. Goed, uiteindelijk zijn we niet in een capsule belandt maar in een karaoke bar.
Dit idee had Lukas ook over gehaald om te blijven, dus over waren Qasar, Lukas, een japans en een japans/duits meisje. Twee uur karaoke, een aantal bier in de 200yen bar, een biertje in een izakaya, een biertje in een of andere house bar maakte het alweer 7 uur in de ochtend. Dus toch maar naar huis gegaan om om half 9 al in bed te liggen. Dus terwijl jullie je eerste bier bestelden om carnaval in te luiden ging ik slapen, raar eigenlijk...

Goed, 3 uur werd ik alweer wakker van de wekker want ik had om 5 uur afgesproken met een franse gast in shinjuku. 1 uur met de trein, badderen en eten maakte het 5 voor 5. maar helaas geen franse gast want hij bleek met een kater 'ziek' op bed te liggen. De reden dat ik afgesproken had was dat we samen met Jochen naar het reisbureau zouden gaan om onze ski trip te regelen. Dit is er niet van gekomen maar we hebben het vandaag via de tel. geregeld dus als alles goed is sta ik volgend weekend, eindelijk weer eens een keer, op een snowboard in shiga-kogen.

De zaterdagavond was het afscheid van lukas en oliver (?) dus zoals eigenlijk een beetje routine, weer karaoke. Pfff. Ik vind het nu toch wel een beetje veel worden maar toch blijft het leuk, een beetje schreeuwen en op de stoelen staan met 15 anderen :)
Vantevoren nog in een indiaas restaurant gegeten waar ik de eerste Nederlanders gezien heb tijdens mijn verblijf in Japan. Ik dacht dat je Nederlanders echt overal ter wereld tegen zou komen maar hier valt het mee.
Na de karaoke, een dolle avond in de lexington queen, de club waar alle bekende mensen en modellen komen zorgde er voor dat de zaterdag nacht eindigde om 9 uur zondagochtend en de zondagavond begon met foto’s van ons op de dansvloer met Bacardi flessen en op de bank in de VIP lounge. Dit keer geen hert, wel pakistaans, naan met curry, ook prima te eten.

Dit weekend was trouwens een goedkoop weekend dus ik weet niet hoe we aan de die plek in de VIP lounge en de Bacardi flessen kwamen maar goed. Een goedkoop weekend hier is een weekend van rond de 10000 yen.
Ik beloof jullie dat ik binnenkort ook met wat meer cultuur foto’s kom want ik wil de tempels ook wel een keer zien. Ik hoop in ieder geval volgend weekend met snowboard foto’s te komen.

Owh en nog even een japan update waar ik eigenlijk van geschrokken ben. Over het algemeen zijn de jonge japanners heel erg modern gekleed met dure designer kleding van vuitton en armani maar een groep is wat anders. De Yamanba of de Center guys, waar de yamanba de vrouwelijke variant van de center guys zijn. Yamanba of vaak verkeerd geschreven als yamamba betekend vrij vertaald berg heks. Deze meisjes en jongens hebben een hele enge zonnebank tint, en zonnebank tint + japanse huidskleur is inderdaad erg schokkend. Yamamba kleden zich met fluoriserende rokjes en topjes waar de gasten zich kleden met strakke, wel iets meer stijlvollere, zwarte kleren. Maar het meest herkenbare is het opgestoken hairspray-haar van zowel de meisjes als de gasten. Heel freaky en ik kan het niet goed uitleggen maar ik denk dat google hier een beter beeld van kan geven: Klik
Het is echt indrukwekkend/angstgevend om deze groepen mensen bij elkaar te zien.

Goed dit was het weer, ik ga aan het werk, welterusten en veel plezier op carnavalsmaandag!

Doordeweek-update

Een doordeweek-update. De lampjes hebben inmiddels plaats gemaakt voor interessanter werk. Het daadwerkelijk aansturen van het apparaat welke de lampjes in in eerste instantie deed oplichtten.
Nee.. lampjes en apparaat klinkt allemaal wat basaal maar waar het eigenlijk om draait is een dynamometer. Een heel duur en heel niche-product wat het mogelijk maakt om auto’s te simuleren. En dan vooral het accelereren, op snelheid blijven en het afremmen. Mijn taak is om deze 'dyno' aan te sturen en Bosch voorzien van software om testpatronen uit te voeren. Best leuk werk als het eenmaal allemaal duidelijk is. Na 3 weken dus.

Verder gaat ook deze week weer erg snel, dat komt denk ik omdat ik vooral leef richting de dingen die het einde van de week en het weekeinde te brengen heeft. Donderdag is namelijk het plan om naar een comedy club in Tokio te gaan alwaar internationale stand-up comedians ons aan het lachen proberen te maken. Ik heb er zin in dus dat komt wel goed. Maar het is vergelijkbaar met comedy factory in NL, het word ook uitgezonden op de japanse televisie, wat overigens niet zo heel veel wil zeggen hier want volgens mij word het overlijdensbericht van de poes van tante betsy ook uitgezonden, maar dat terzijde.

Aankomend weekend niet heel bijzondere plannen behalve dat we waarschijnlijk weer eindigen in een club omdat ik zaterdag zowieso naar Tokio moet om mijn telefoon te flashen met een europese firmware (zonder gekke kanji tekens).

Jammer dat ik carnaval moet missen maar gelukkig zit ik hier met duitsers die (sommige specifiek rosenmontag) carnaval ook missen. Dus misschien sta ik zaterdag, na thuis met de havenzangers voorbereid te hebben, wel weer, net als vorig jaar, als ‘zatte kantoor beambte’ in de club te bouncen.

Maaaar als goedmakerdje voor het canarval gemis is ga ik volgend weekend snowboarden in Nagano (!) en waarschijnlijk in het plaatsje happo-ono. 3 meter sneeuw, dus dolle sneeuwpret gegarandeerd. 15000 yen incl. hotel, eten, bus, snowboard huur. 15000yen voor een van de beste board plekken in Japan!
Als er dan nog geld over is, en als het goed is heb ik dan ook al salaris gehad, gaan we het weekend daarna naar een alternative/dance festival in Tokio. Helemaal los op alternative in de avond en echt los op techno in de nacht.

Om de party mood een beetje te sussen is het plan om het weekend hierna (de 18e) naar Disneyland Tokyo te gaan alwaar ik eindelijk Mickey Mouse hoop te ontmoeten! Dat ik dat nog mee mag maken .. zucht. Haha, nee ik ben nog nooit in een Disney park geweest maar ik twijfel of een Japans Disney park vergelijkbaar is met een Amerikaans of Europees park. Ik denk dat er wel wat aanpassingen zullen zijn aan de (gekke) Japanse cultuur, maar ik hoop niet dat Mickey ineens wat geler is geworden en spleet ogen heeft.
Ik ga genieten van mijn oploskoffie, ik hoop dat jullie weer een beetje up to date zijn. Veel plezier met carnaval, en drink er maar een (of 10, of 20) namens/op mij in de Geseldonk of een ander tot hoftempel omgedoopt feest etablissement!

Update: Ik krijg net te horen dat de dyno, waar ik het in het begin van dit stukje over had, kapot is en dat het nieuwe onderdeel pas over een week komt. Dus nu is mijn vertrouwde rode lampje uit, en word zelfs niet meer groen....

Shinjuku, Shibuya, Roppongi, Lost in Translation, Karaoke en hert

En weer een weekend voorbij, het gaat wel hard zeg. Zal wel een goed teken zijn. Ik ben op mijn werk en dus heb ik even tijd om een verhaal te typen. Dit keer zelfs geen lampje wat me aan het werk kan zetten. Dit weekend was het weekend van mijn welkomstparty. Dit was vrijdag, en het idee van zo’n feestje is dat je twee uur gaat eten en drinken op de kosten van de baas. Tijdens dit gebeuren heb ik alle collega’s van de brake afdeling ontmoet. 30 man, japanners maar ook 2 fransen, 2 amerikanen, 2 duitsers en 1 nederlander, ik dus. Ik heb twee keer een speech moeten houden over wie ik ben, waar ik vandaan kom, wat mijn hobbies zijn etc. Op het feest zelf, aangezien het maar twee uur duurde wisten die Japanners dus niet hoe snel ze moesten drinken, met de bijbehorende gevolgen. Het is een vuistregel dat alles wat op zo’n feest gebeurt ook daar blijft. Dus praten over hoe zat ‘masamoto’ nu wel niet was op vrijdag is taboe. Naderhand ben ik nog met de amerikanen en wat zatte japanners naar de blue lagoon geweest om in surf stijl af te pilsen.

Volgende dag om 11 uur op gestaan om samen met Harald, een nieuwe gast, naar Shinjuku te gaan, weer een andere centrum van Tokio. In dit district staat de welom bekende Tokyo Tower en een van de hoogste gebouwen van Tokio. Het reizen met de trein gaat me steeds makkelijker af en het vinden van de juiste ingang gaat ook goed, wat best lastig is als je de keuze hebt uit 20 ingangen. Half 1 waren we in Shinjuku en hebben hier tot 5 uur rondgelopen. Uiteraard in het hoogste gebouw geweest en van bijbehorend uitzicht genoten om vervolgens ook even snel het hotel waar Lost in Translation opgenomen is binnen te sneaken. Best grappig als je scenes uit de film in het echt ziet, alleen dan zonder Bill.
Heel veel gezien, ik zal de foto’s zo snel mogelijk uploaden.

Goed, het was inmiddels al 5 uur, tijd om met de metro richting roppongi te gaan alweer we christian en een vriend zouden ontmoeten in een van de meest trendy toko’s van roppongi. Heartland. Trendy was het zeker, ze hadden zelfs eigen bier wat prima te drinken was, alleen was er niemand in de bar. Dus na een biertje maar weer met de metro naar shibuya gegaan om daar wat te eten in een japanse pub.
Het plan was verder om om 8 uur de rest van de interns (20 man) op het station op te pikken om daarna twee uur te gaan karaoken ter ere van het afscheid van twee duitse gasten.

Alweer karaoke, haha, dit keer was het niet de hele nacht onbeperkt maar twee uur. Ook tijd genoeg, ik denk dat ik het karaoke zelfs nog leuk ga vinden. Of dat nu aan de serveerster lag die maar op en neer bleef lopen met volle en lege pitchers of dat het echt leuk was. Nadat ik mijn best gedaan had om my way van frank sinatra zo ‘frank’-mogelijk ten gehore te brengen waren de twee uur alweer om. Na de groepsfoto en wat baldadig gedrag was het volgende plan om weer terug te gaan naar roppongi. Club lexington queen deze keer, een club waar veel buitenlanders komen maar wel weer 3000 yen all-you-can drink deals. Prima club avond, vanalles gebeurt, ook wat niet geschikt is voor deze blog. Na nog in een hip hop bar, bij iemand thuis en een andere wazige toko geweest te zijn was ik uiteindelijk om 10 uur ’s ochtends thuis. Deze nacht doet me een beetje denken aan een scene uit Lost in Translation waar Bill Murray ook een soortgelijke wazige nacht meemaakt.

Zondagmiddag, om 5 uur wakker, snel even in het bad gedoken alwaar ik Juergen tegen kwam die vroeg of ik mee ging naar een ‘Soba Sensei’. Een meester in het bereiden van Japanse noodles.
Als je hier een ‘thema‘ restaurant wil hebben, een sushi, yakitori of soba restaurant dan moet je les hebben gehad van een sensei. Pas daarna mag je je restaurant openen. Best leuk om eens langs te gaan bij zo’n gast dus.
Toen we bij het huis van deze sensei aankwamen wist ik niet wat ik zag, een enorm groot huis met een schuur waar allemaal rotzooi in stond, tafels, gereedschap, potten, pannen etc. We moesten door deze schuur, door zijn leslokaal wat dan wel weer piekfijn in orde was in de Japanse stijl die je zou verwachten. Hierna kwamen we in een kamer terecht waar allemaal lp’s tegen de muur aan gespijkert waren van grote jazz artiesten en elvis. Op de achtergrond jazz muziek wat uit een hele dure denon set kwam welke op een zelf gemaakt houten tafeltje in de hoek stond. Een kant van de kamer was een soort keuken waar de sensei al goed aan het kokkerelen was. In de andere hoek van de kamer stond een bank en een grote, tot brander omgebouwde, verrijdbare verwarming met daarop een grill pan. mijn eerste gedachte was dus ook, ‘waar ben ik nu weer terecht gekomen’. Goed, om deze brander stonden nog 4 houten krukjes. Op tafel lagen a4tjes met 'duits voor beginners' tekst. ‘ich bin wolfgang', waar wolfgang doorgekrast was en waar de sensei zijn eigen naam neergezet had.
Nadat we goed en wel rondom de brander zaten kwam er een vriend van de sensei binnen met onder zijn arm een diepgevroren stuk donker vlees en 3 grote flessen bier. Alweer bier was dus ook het eerste wat ik dacht maar het tweede wat ik me afvroeg wat voor vlees het was. Het bleek hert te zijn, door deze man zelf geschoten in de bergen. Terwijl deze man het hert aan het snijden was schonk de sensei ons eerste biertje in. Tijdens het bereiden van het eten is dit nog 5 keer gebeurd waarna we dus alweer snel richting de niet-nuchtere sferen gingen. Hierna bleek als snel duidelijk waarom er een grill pan op het vuur stond, om het hert te grillen dus. De man had het vlees gepeperd, gezouten en gemarineerd waarna hij ons, wat heel uniek is hier in JP, zelf ons vlees liet grillen. Ik weet zeker dat dit een van de beste dingen was die ik tot nu toe in Japan gegeten heb, zelf geschoten, zelf gekruid hert op een omgebouwde verwarming. Nadat het bier en het hert op was moesten we, om het hoofdgerecht in te luiden, een flinke borrel dure franse cognac wegdrinken om de smaak papillen los te krijgen, aldus de sensei die overigens erg slecht engels sprak. Wijzen, lachen, uitbeelden en wat engelse woorden waren genoeg om toch alles duidelijk te maken..
Na deze flinke borrel werd de eerste van de vijf flessen wijn ontkurkt. Welke overigens per fles duurder werd. Het hoofdgerecht was hertenstaart met noodles in een heerlijke bruine saus. 'Heerlijk' was natuurlijk wel te verwachtten van een Japanse chef kok.
Hierna hebben we nog gepraat over Polen omdat de sensei in eerste instantie dacht dat ik uit poland kwam terwijl ik toch echt holland zei.
Maar toen duidelijk was dat ik toch echt uit Holland kwam waren ze in een keer veel meer geinteresserd en spraakzamer. Gelukkig. Uiteraard waren deze eerste woorden dan ook, ‘Heineken, Dankjewel, amsterdam en hasish’.
Nadat ik het laatste beetje uit de vijfde fles op had was het tijd om te gaan. Wanneer we gebleven waren was waarschijnlijk fles 6 er ook aangegaan en zou ik nooit op tijd op het werk zijn.
Na afscheid genomen te hebben op de Japanse manier werden we uitgenodigd om volgend weekend weer te komen, op een voorwaarde, dat ik een 6pack Heineken mee zou nemen. Eten bereid door een chef kok in ruil voor een 6pack Heineken, dat zijn de betere deals toch?

Eenmaal thuis hebben we het weekend afgesloten met een film en lag ik moe maar voldaan om 12 uur in bed.

Werken

16 februari, dan is het alweer 15 dagen geleden dat ik op het vliegtuig gestapt ben. Ik heb eigenlijk niet veel te vertellen maar ik moet wachten op het groene lampje van de machine. Ja jullie zijn op dit moment je linker (of je rechter) oor warm aan het houden op je kussen maar ik ben aan het kijken naar een, op dit moment, rood lampje. Als er geen lampjes waren dan was er ook geen Japan, dat is een ding waar ik zeker van ben.

Goed, ik ben de laatste dagen ziekjes geweest, ben zelfs een dag thuis geweest. Onbetaald. Betaald verlof kennen ze hier niet, behalve als je gaat trouwen natuurlijk, want trouwen is goed voor het bedrijf, zie x posts terug.
‘Ik voel me niet zo lekker, ik ga vandaag niet naar werk’word hier dus op deze manier voorkomen en ze keken me ook raar aan toen ik vertelde hoe in het NL werkt.
'You must be staying home very often then?’ Dit geeft denk ik precies aan wat ik al vermoedde hier in Japan. Werk is vaak geen keuze, dat is het in NL ook niet, maar je werkt wel met zin (normaal). Vind je het bij Philips ‘niet zo leuk meer’ dan ga je naar Siemens, vind je het daar niet meer leuk. Etc. In Japan is dat not done want dan blijf je een nul de rest van je leven omdat je hier eerst veel door moet groeien om iets te kunnen verdienen (en gemiddeld 2 uur per dag overwerken). Alles is zo gebonden door regels en de mensen die met deze regels opgroeien kunnen hier niet aan ontkomen. Ze worden geboren in een sleur en ze zijn eindelijk vrij uit de handen van de man met het grote regeltjes boek als ze 65 zijn. Ik kan nu denk ik ook de vraag beantwoorden die mij al veel gesteld is. ‘Wil je daar blijven werken als je een baan aangeboden krijgt?’. Nee. Op enkele uitzonderingen na natuurlijk ;)

Heej! Het lampje is groen, ik kan aan de slag. Nog geen zin, ik zal mijn verhaal nog maar even af typen. Ik heb vandaag een email gekregen van de afdelings general manager, een flinke hoge gast dus. Hij vroeg zich af hoe het ging hier en wat ik vond van het bedrijf want hij had goede dingen gehoord van mijn eigen manager. Het is niet gewoonlijk dat zo’n hoge pief als deze meneer meura-san een intern een email stuurt. Dit is echt een big deal voor een Japanner, ik trek er wat minder zwaar aan al blijft het natuurlijk wel leuk :)
Morgen is mijn goodbye party waar ook deze meneer aanwezig zal zijn en hij zal ook het meeste moeten betalen aangezien hij de GM is. Heb ik al verteld dat iedereen betaald naar gelang zijn posititie op de enorm veel sporten tellende hierarische ladder binnen Bosch? Ik sta op de dikste sport, onderaan, waar de meesten staan, en deze gelukkigen hoeven niks te betalen. Was dit systeem niet een of andere ideologie van iemand? ;)

Ik ben op het moment trouwens trotse bezitter van een netje mandarijnen en dat is niet zo maar iets. Voor een netje mandarijnen a la het 1 euro netje bij de AH betaal je hier gauw 10 euro en vooral nu, omdat het een slecht seizoen was. Gelukkig kwam ik iemand tegen (hoe krijg je het voor elkaar) die twee maanden mandarijnen geplukt had in het zuiden en hij had wel mandarijn-contacten. Dus nadat ik mijn bulk-order van 1 netje mandarijnen doorgegeven had kon ik deze, na (onderhandse) betaling, de volgende dag afhalen voor het luttule bedrag van 350 yen. Mandarijnen-smokkel!
Ze smaken goed en ik zal er zuinig op zijn. Fruit in het algemeen is heel maf hier, je hebt hier appels van 10 euro. 10 euro voor een appel? Ja want deze zijn dusdanig genetisch gemanipuleert dat er tijdens het groeien een tekst verschijnt die precies groot genoeg is wanneer de appel volgroeit is. Ze zijn hier dol op dat soort dingen en zijn dus bereid om een appel te kopen van 10 eu. De tekst is in het engels en dat kunnen ze niet zo heel goed lezen maar wat er eigenlijk staat, en wat alleen gaijins (buitenlanders, ik dus) kunnen lezen, is ‘Je bent gek dat je 10 euro voor een appel betaalt, gekke japanner’ .
Nee het fruit is gewoon erg duur en je koopt alles ook met minimale aantallen, 5 (opgepoetste) aardbeien, 2 bananen, 1 (ronde dan wel vierkante) meloen, etc.

Ik heb geen zin om te beginnen maar ik moet, want dadelijk word het groene lampje van de machine alweer rood en moet ik weer een verhaal schrijven!

Nog een ding, een collega is op het moment gedroogde, geplette en gezouten pijlinktvis (10cm) aan het wegknabbelen. Goedemorgen Japan!

Weekend nr. 2

Gisteren om half 5 in de middag wakker geworden, hoestend en grieperig. Dit zegt al genoeg over het weekend denk ik. Inmiddels gaat het weer een stuk beter, heb dan ook bijna de klok rond geslapen.
Het weekend, ik zal weer bij het begin beginnen en wel bij vrijdag! Vrijdag ben ik om 8 uur gaan poolen met christian en jochen als voorbereiding op de karaoke sessie. Om half 10 ons tijdelijk onderkomen verruilt voor het karaoke paleis. Een grote marmeren bedoeling met 2 wenteltrappen omhoog naar allemaal karaoke kamertjes voor 8 personen. Huge ass tv, 2 microfoons, draadloze afstandbedieningen die de muziek vanaf een centraal punt via wifi naar de karaoke set streamen. Allemaal heel high tech maar waar het uiteindelijk op neer kwam is dat je voor 2500 yen (16 eu) de hele avond onbeperkt kon drinken en meelallen op de muziek. De kamer had twee telefoons waarmee je naar eigen believen kon bestellen. Gelukkig ben ik geen Nederlander dus heb ik hier geen gebruik van gemaakt ;)
Uiteindelijk liep het dus uit de hand en brak de pleuris uit, 6 zatte japanners, 4 nieuwe tel. nrs. en een zonsopkomst leidde de volgende dag in.

Zaterdag ochtend, gaarheid, ik was vergeten mijn verwarming lager te zetten dus ik had het ‘wakker worden in een tent in de brandende zon‘ gevoel. Ik was blijkbaar wakker geworden van Juergen die op mijn deur aan het hengsten was, ‘Tom wake up, let’s go’. Met ‘let’s go’ bedoelde hij, laten we naar Tokio gaan om een telefoon uit te zoeken. Het plan was dus om naar Tokio te gaan om in eerste instantie een tel. voor mij uit te zoeken, wat rond te lopen en daarna naar een international all you can drink party te gaan. Juergen wilde eerst nog even ontbijten in een Japans restaurant dus ik heb maar snel een boterham met jam gemaakt om me in te dekken want rauwe vis en rijst krijg ik niet weg in deze staat/tijd combinatie :)
De rit naar Tokio hebben we allemaal onze roes uitgeslapen, net als de rest van de mensen in de trein. Een uur later kwamen we dan ook helemaal uitgerust aan in Shibuya, een van de centra van Tokio. Dit was de eerste keer dat ik Tokio zag tijdens daglicht, wat een mensen, wat een drukte, wat een gebouwen, wat een.. ongelooflijk. (check flickr).
Ik heb hierna nog 10 min met een open mond rond gelopen waarna we bij de Vodafone winkel aankwamen. Het uitzoeken van een tel. was makkelijk, doe maar ‘the coolest’ want het kost toch ‘niks’. In een van de eerste posts zei ik dat je hier 5mp telefoons had, dat was niet waar, sorry. De hoogste resolutie die hier beschikbaar is is 3.2 mp. Ik heb een sharp 903sh telefoon voor 140 eu. Echt een te gave telefoon met 3.2mp cam en onbeperkt gratis email ontvangen dus kom maar op met die emailtjes op tomvanoorschot [at mark] t.vodafone.ne.jp of smsjes (ik weet alleen niet of het ontvangen van deze uit NL gratis is, dus voor de zekerheid stuur maar een mailtje). Ik kan zelfs barcodes en OCR tekst scannen, haha.
Mijn japanse nr is in ieder geval +81 (0) 90 65 66 33 60.

Het was inmiddels 4 uur dus na een snel diner bij wendy’s en een grote koffie bij starbucks zijn we op zoek gegaan naar een goedkope bar om even de rest van de tijd uit te zitten en te wachten op Lukas, Jochen en Christian die om half 6 aan zouden komen.
De bar bleek snel gevonden, een alles voor 300 yen bar, we wisten alleen nog niet waar club pure was. Gelukkig kwamen we in deze bar 2 amerikaanse meisjes tegen die wel mee wilden lopen naar de club om ons de weg te wijzen.
Goed ik vertel alles weer te uitgebreid, inmiddels was het half 6 en helaas was alleen Lukas gearriveerd want Jochen en Christian waren ziek. Lukas had een Japans meisje bij zich die hij ‘via internet’ ontmoet had. Najah, op naar Pure. Bij aankomst was het anders dan verwacht, pure bleek geen club maar een bar. Hun ‘dancing license’ was ingenomen dus mochten ze alleen nog maar achtergrond muziek draaien en er mocht niet gedanst worden. Het werd overal duidelijk gemaakt door ‘No dancing’ A4tjes aan de muur. 3000 yen entree en dan niet eens dansen, en daar had ik nog wel zo’n zin in ;)
Het international party gebeuren was eigenlijk een bijeenkomst van allemaal culturen om een beetje te babbelen over elkaars land en hobbys, best lachen. Mijn eerste ‘Bieru on ni gashimas’ was geen succes, geen bier vanavond, alleen maar cocktails en mix drinks. Pff, en dat tot half 6 in de ochtend, dan maar een wodka tonic ;) Veel relaxte japanners op dit feest, een keer niet van die nerds maar moderne jonge japanners met moderne kleren, ik heb veel geleerd over japan en heb veel nieuwe nummers :) Het feest duurde tot 9, de club zou dan een uur dicht gaan en weer om 10 uur openen, 1000 yen extra en de rest van de avond was ook gratis. Dus we hebben 1000 yen betaalt, een uur gewacht bij de mac en zijn daarna teruggegaan. Wat een teleurstelling, nogsteeds alleen maar r&b muziek en er was niemand meer. Ja 10 mensen, pff. We hebben onze 1000 yen er uit gedronken, potje pool en dart gespeeld en zijn toen maar gegaan. Gelukkig kwamen we buiten wat amerikanen tegen die in hetzelfde schuitje zaten. Niemand wist eigenlijk waar heen te gaan totdat er een japanner naar ons toe kwam die ons vertelde dat we maar naar club whomp moesten gaan, leuke muziek en leuke mensen. Goed, dan maar naar club whomp, eenmaal bij club whomp een lange rij mensen en een bord ‘4000 yen entrance’. Waarvoor? Wat bleek nu .. vanavond .. de beste techno dj van europa in club whomp, sven vath! Wtf, weg gaan van een saaie kroeg en dan eindigen bij f** sven vath! Dat is die 4000 yen meer dan waard, dus snel met 2 amerikanen in de rij aangesloten om 15 minuten later midden voor sven vath te staan in een van de beste techno sets die ik ooit van mijn leven gehoord heb. Ik was juergen inmiddels kwijt, ik heb hem nog een half uur lang proberen te zoeken maar zonder resultaat. Ik was dus alleen met die 2 amerikanen. Er zat dus niks anders op dan van 1 tot 6 te springen met alleen maar amerikanen.
Hierna was ik dus compleet gaar, spierpijn, bezweet je kent het wel. Die amerikaanse gasten wilden nog wat gaan drinken in een of andere bar, bar niet gevonden, maar in de tussentijd wisten ze me wel te vertellen dat een van hen een huis heeft in okinawa (onderaan in Japan waar een tropisch klimaat heerst), aan het strand. ‘I bought this house because I wanted to surf all day, and now I can just walk out of my house, grap my board and hit the water. You should come over once.’ Dus.. :) Ook zijn tel. nummer opgeschreven, dus misschien ga ik nog wel surfen in okinawa het komende half jaar.
Het was inmiddels half 7, ik heb snel de trein gepakt en ik was om half 9 thuis. Om vervolgens om 9 uur te gaan slapen.
Plannen voor het volgende weekend zijn ook al bijna rond, vrijdag mijn welcome party met Bosch en zaterdag wellicht naar the prodigy!

Ik heb nog lang niet alles verteld, er is nog zoveel meer gebeurd maar dat komt allemaal wel. Ik ben nu op het werk en moet maar eens wat gaan doen.

Later. Tom-san

Update: Ik heb net even vlug op de Vodafone site gekeken en volgens mij is het ontvangen van mailtjes niet helemaal gratis. Aangezien de site door google vertaald is weet ik niet of alles klopt. maar voor de zekerheid, stuur maar even geen mailtjes meer naar mijn tel. :)

Een vanalles wat post

Hoi hoi!

Het is kwart voor 8 in de ochtend en ik ben nu al wakker, zou ik dan eindelijk over mijn jetlag heen zijn? Ondanks dat ik steeds vaker wakker word door mijn gare 'Futon' slaap ik wel steeds beter. De futon (dit is dus dat Japanse bed) is net iets te dun dus als je op je zij ligt dan lig je op de grond. Het therm-a-rest effect zeg maar. Ik denk dat ik zaterdag dan ook maar een echt Japans luchtbed ga kopen die ik eronder kan leggen.
'Pff, Tom, je moet je niet zo aanstellen!', ja maar, ja maar, dit is ook een beetje vakantie!

Goed, ik heb gisteren weer bij hiraiwa-san in de auto gezeten en weer doodsangsten uit gestaan, waar je 50 mag, rijdt hij 20. (Dit is dezelfde man als die me van het station kwam halen). Maar het doel van deze trip was om een alien registration card te halen, een pas die je voor de aangegeven tijd een Japans burger maakt. Zo heb je veel meer rechten en kun je ook een rekening openen etc.
Verder werken ze in Japan niet met handtekeningen maar met Hanko's. Een Hanko is een cilindervormige stempel van 1cm doorsnee en 10 cm lang. In ieder geval, ze schrijven je naam in het Japans op de stempel (enorm klein dus) en hierna kun je de stempel gebruiken als handtekening. Op elk officieel document wat getekend moet worden is dan ook een cirkel geprint waar je de afdruk van de hanko in moet zetten. Origineel, ja, veilig, ik weet het niet.
Maar goed, het klaar maken van deze Hanko duurt een dag dus ik kan deze vandaag op gaan halen en dan gaan we direct mijn rekening openen.

Het weekend; Vanavond Poolen en Karaoke. Morgen overdag Tokyo om een telefoon en euhm, oh ja, een luchtbed uit te zoeken :) En morgenavond 2 uur gratis drinken in een of andere bar want een jongen die ik hier ontmoet heb 'kent daar mensen'. Prima. En daarna naar een Techno/Elektro club, yes, eindelijk!

Waarschijnlijk zal er zondag dus weer zo'n grote post komen. Ik vind jullie comments super! en ik word een beetje verlegen van de complimenten maar hoe meer jullie 'commenten' hoe meer zin ik krijg om stukjes te typen. Dus keep them comin' :)

Tot de volgende post! Mata asjsta (tot snel)!

Zoek de 'e'

In de categorie 'Doe mij een': 1l blik bier

Get-to-know-Japan update no. 1

Even een update om jullie te integreren in de Japanse cultuur en wat hier normaal is en wat niet. Wat de Japanners in ieder geval niet kunnen is fatsoenlijk werken. Ze blijven wel van 8 tot 8 op het werk maar doen verder niets efficient. Het werk wat ze dan verrichten kan door een Nederlander in een uur gedaan worden. Om toch aan de manager te laten zien dat ze werken hebben ze twee excel vensters open en klikken deze om de beurt aan. Dit kunnen ze goed een uur volhouden.

Verder bepaalt het werk het leven van de Japanner, 90% van de mensen trouwt met iemand van het werk. Een japanner ziet zijn gezien dan ook maar rond de 2 uur per dag want werk is net zo belangrijk al dan niet belangrijker dan zijn gezin. Bij het vinden van een vrouw danwel man treedt de meeste keren de general manager als bemiddelaar op. De general manager vraagt tijdens een feest gewoon of je single bent, dan loopt hij naar een vrouw en doet hetzelfde. Hierna laat hij je kennis maken met elkaar en de meeste keren gaan deze mensen dan ooktrouwen. Wanneer een Japanner dan eenmaal getrouwd is krijgt de vrouw automatisch een gouden handdruk en word ontslagen.
In een Japans huwelijk is het de vrouw die de financien beheerd en jij hebt geen toegang tot je eigen geld, hier houd ook het bedrijf rekening mee door jouw salaris over te maken naar de rekening van je vrouw.
De gedachten van de Japanse werkcultuur die ik had voordat ik hier kwam, dat ze veel verdienden en dat het efficient is, klopt niet. Ook de Kaizen methode die door de Japanners in Europa gebruikt word is hier nergens te vinden.
Saillant detail, Ik verdien dan ook net zo veel als een Japanner die in zijn eerste jaar bij een nieuw bedrijf is.

Ik zal om de zoveel tijd eens zo'n stukje typen als dit want er zijn echt tientallen dingen in Japan die gewoon te maf zijn in vergelijking met ons, dus relatief uitbundige en losse, Nederlands leventje.

PINDAKAAS!

DSC00737, originally uploaded by tomvanoorschot.

Kijk wat ik in een hoekje van de winkel heb kunnen vinden. Pindakaas en wit brood! Ik heb nu al zin in morgenvroeg.

Thanks

Hai!

Relaxt dat jullie mijn verhalen ok vinden. Des te meer reden om dingen te blijven posten. Mijn werk valt sinds vandaag ook wel weer mee alleen de mensen, tjah, zij spreken geen engels en ik geen Japans dus dan houd het snel op. Ik leg alles met tekeningetjes en gebaren uit dus ik ben blij als maandag mijn engelse manager komt. Desalniettemin own ik jullie straks dus wel met respectievelijk pictionary en hints.

Ik heb gisteren nog wat gedronken met een paar nieuwe gasten in de dormatory en verder heb ik de week en het weekend heb ik al weer volgepland, zaterdag overdag naar tokyo en daarna een feestavond van 18.30 tot 5 uur, 3000 yen (3 eu) zoveel drinken als je wilt ;)

Ik krijg net te horen dat er de 17e een welkomst party is in een of andere kroeg ter ere van mijn stage bij bosch. (yes yes it will bee flee of chalge) Prima dus.

Goed, ik heb nu niet meer zoveel te vertellen maar ik weet zeker dat ik weer genoeg mee maak op de weg naar huis en zal jullie dit niet onthouden.

Wat betreft het bier, voor de geinteresseerden, je hebt hier rond 50 grote biermerken en ik heb dus nog niet de kans gehad ze allemaal te proberen maar de meesten smaken een beetje als jupiler dus dat zit wel goed.

Werk ze vandaag, ik moet nog een uurtje.

morguh!

Hai! het is 10 voor 9 hier, om half 10 moet ik beginnen maar snel nog eventjes wat info. Ik had vandaag ingetekend voor het amerikaans ontbijt maar er was iets misgegaan dus ik kreeg het Japanse. Ik heb nog nooit zo'n zwaar ontbijt gehad. Wat er allemaal in mijn 20 bakjes tellende bord lag weet ik niet meer maar in ieder geval, gerookte sardines, inktvis, sushi, bonen, stervrucht, nato (gefermenteerde bonen), zeewier etc etc. en bak rijst en ei. Ik heb dus 3 hapjes rijst gehad (bleeurgh, je moet het eens proberen) en een klein stukje gebakken ei.
Op naar het werk dan maar. Het heeft hier vannacht btw gesneeuwd en dat komt 1 keer in de 2 jaar voor ofzo dus iedereen is in rep en roer. Er ligt 3/4 cm en nu al rijden de bussen niet meer of met vertraging en blijven de japanners 'liever thuis'.
Goed ik zal nog wel een update doen vandaag want ik heb niet veel te doen op het werk. Trusten iedereen :)

Weekend

Wat een weekend zeg. Ik zal bij het begin beginnen. Zaterdag ochtend zijn we hier om 10 uur vertrokken met als doel een berg met bijbehorend uitzicht aan de oostkant van Tokyo bay, tegenover yokohama. Het was lastig om 10 uur te halen omdat we de dag vantevoren in een stad tussen tokyo en hig. (Higashimatsuyama, waar ik woon) wat hebben gedronken en ook pas laat terug waren. Goed, ik heb het wel gehaald dus om half 11 (na een kort KFC ontbijt) zaten we in de trein. De reis tot de berg zou inhouden 2 en half uur trein + een half uur op de ferry. Eerst even een quick stop in ikebukuro (een van de centra van tokyo) omdat kasher (check de pakistaanse gast op de foto's) iets moest regelen met de bank. Tijdens zijn stop bij de bank ben ik snel even het reisbureau ingedoken om te kijken naar de prijzen van een vlucht naar china of hawaii voor e.v. tijdens mij week vrij in mei. Naar beijing kost 40000 yen wat ongeveer neerkomt op 280 euro dus dat valt mee. De prijs van een vlucht naar hawaii kon ik niet vinden en met mijn huidige kennis van het japans heb ik het maar niet gewaagd te vragen. Ik vraag het wel nadat ik de door de gemeente georganiseerde curus Japans gevolgd heb :)
Goed, hierna weer ikebukuro station ingedoken en de trein richting Yokohama (zuiden) genomen. Deze rit duurde anderhalf uur dus ik heb nog even mijn roes uitgeslapen, net als iedereen in de trein. In Japan is het meer regel dan uitzondering wanneer je slaapt in de trein en ze laten dan ook bij iedere stop een harde 'pong' horen om de mensen wakker te maken.
In yokohama moesten we overstappen op een trein richting de plaats waarvandaan de ferry vertrekt. Ik ben de naam van de plaats kwijt maar in de plaats zouden we 's avonds ook gaan eten. All-you-can-eat-and-drink voor 2000 yen, 15 euro. Vanaf het station was het een half uur lopen richting de haven en je zult altijd zien, wij kwamen weer net een minuut te laat aan. Dit betekende een uur wachten op de volgende ferry. Daarom maar even een klein japans noodle restaurant ingedoken en voor 200 yen (1.40) kregen we een kop, ter grootte van een fruitschaal, vol met noodles.

Dit keer wel de ferry gehaald en 30 minuten boven op het dek gestaan kijkend naar de drukste waterweg van de wereld,'een grote tanker en containerschip file.
Het was inmiddels 4 uur toen we aankwamen aan de andere kant en we moesten ook nog een stuk lopen naar de kabelbaan. Na deze korte wandeling kwamen we om 16.25 aan bij de kabelbaan naar de top maar helaas voor ons was deze al gesloten. Dus de hele weg voor niks gereisd. Er stond wel een man die de teleurstelling in onze ogen zag en ons wees op een pad naar boven maar dit werd eigenlijk niet meer gebruikt maar het zou wel in goede staat moeten zijn. We volgden zijn advies en zijn een stuk naar boven gelopen om toch nog een beetje van het uitzicht te kunnen genieten (250 m). De groene foto's zijn dus hier genomen :)
Goed snel weer terug naar de haven en deze keer zagen we weer de ferry voor onze neus vertekken maar gelukkig was er hier een van de meeste wazige markten die ik ooit gezien heb. Elk ding wat je maar kunt bereiden met vis hadden ze hier te koop. Ze hadden ook een speciale stand voor de lievelingssnoep van Japanners, cake gevuld met zoete bonen. Deze bonen worden een paar maanden in een suiker oplossing gestopt waardoor ze zacht en zoet worden en dan verwerkt. bleeurg.

Ok, het verhaal word nu wel heel lang en ik ben nog lang niet klaar. Na een uur konden we op de ferry en met de taxi naar het restaurant. Op naar 90 minuten all you can eat maar bij aankomst (18.00) zat het vol en konden we pas om 9 terecht. Om de tijd te overbruggen even een hamburger bij mc donalds. Iemand kwam hierna op het idee om naar een Japans badhuis te gaan (onsen) om daar maar de tijd uit te badderen. Onsen's zijn goedkoop en prima toeven (4 euro voor zolang als je wilt), je zit wel frontal-nude tussen de andere Japanners maar ach je went er aan :)
We hebben hier tot half 9 gezeten en hadden door het gespetter-spater natuurlijk HONGER! Het eten was inderdaad ook onbeperkt en ik heb hele gegeten; smerige sushi, paard (rauw en gegrild), TE sterke rettich soort die alleen in japan groeit, zeewier, rund, pizza, diepzeevis, varkenshuid ofzo iets en een soort mossels. Uiteraard ook genoeg drank etc. Wij europeanen zijn wel gewend wat te drinken maar Japanners helemaal niet dus dan kun je je voorstellen hoe het er aan toe gaat als het all-as-you-can-drink is. Aan het einde van de 90 minuten lagen er dus ook al Japanners aan tafel te slapen. Goed hierna was het plan om uit te gaan in Yokohama en dan daar de nacht te blijven en dan de eerste trein terug te pakken. Zo gezegd zo gedaan, half uur in de trein, en eenmaal aangekomen in de 4e grootste stad van Japan is er gewoon niks te doen. Het uitgaansleven hier is helemaal niks en de meeste discotheken zijn failliet dus dan maar naar Tokyo, met de taxi. Aangekomen in Tokyo zijn we direct naar 'The Gaspanic' gegaan, een keten van amerikaanse discotheken in Japan. Hierna ben ik het een beetje vergeten maar hier zijn we de hele nacht geweest en ik kan me herinneren dat ik vanochtend om 8 uur in bed lag. Ik was alleen met lucas over, de rest was al thuis. Ik ga zometeen met Lucas naar de lokale onsen hier om uit te garen en daarna de honger stillen met een pizzaaa.

Let niet op het taalgebruik in dit stuk want ik ben dus nog enorm gaar :)
Maar goed, het leven is hier dus wel heeeel anders maar ik vind het allemaal wel prima en ik vermaak we wel :) Honto.

Nr. 2

TOKYO, Japan (AP) -- A strong earthquake registering magnitude 5.9 shook northeastern Japan, but there was no danger of a tsunami, the Meteorological Agency said.

The quake, which struck at 1:37 p.m. (0437 GMT) on Friday, was centered about 30 kilometers (19 miles) below the seabed in the Pacific Ocean just off the coast of Ibaraki prefecture (state), the agency said.

There were no immediate reports of injuries or damage from the quake, local police said.

Dag 2

Dag 2, gisteravond samen met twee duitsers en een pakiastaan/amerikaan de beste kroeg van de stad gezien en 3.50 voor een biertje neergeteld, goedkoop schijnbaar. Het was een soort surfbar met jack johnson door de speaker zwijmelend en snowboard video's op tv dus ik denk niet dat het de laatste keer is geweest dat ik hier binnen ben gestapt.

Vandaag eerste dag gewerkt, na een korte introductie vertrokken naar ... (waarom kan ik al die japanse namen niet onthouden). In ieder geval 2 stations verder, 5 minuten in de trein + 5 minuten lopen. Dit is een nieuwe Bosch plant zoals ze dat hier noemen midden in een set van hollywood. Alle huizen zijn volgens mij gebouwd volgens de american-suburban-dream inclusief perfecte gazonnetjes en zwembaden. Skaten gaat in ieder geval wel goed op die stoepen. Ik werk in een klein huisje tussen twee grote dynamometers in. (motoren die 2 autobanden met 60km/h laten draaien om de kracht op de remmen te meten, een herrie dus) Verder is het ook heet, 26 graden, en dat in de winter. Buiten is het trouwens 15 graden en zonnig geweest vandaag, maar het blijft winter en wil dus nu nog niet weten hoe heet dat hokje word in de zomer.

Na deze escapedes ben ik de stad gaan verkennen om geld te pinnen en brood te halen. Even vlug een blik geworpen op de enige 'map' in de stad, en met vol vertrouwen ben ik toen de hoofdstraat ingelopen. Goed het vinden van de enige pinautomaat in de stad die maestro eet duurde lang maar niet zolang als ik er over gedaan heb om mijn dormatory en Bosch terug te vinden... 2 uur. Wat bleek nu, de kaart waarop ik gekeken had was niet richting het noorden getekend maar in de richting van de muur waar die aan hing. Ik liep dus de hele tijd verkeerd. zucht.

Mijn telefoon doet het, tegen de 'ik weet het zeker' van de koper in, ook niet. Het GSM netwerk gebruiken ze hier niet meer, ook het GPRS netwerk niet meer. Ze gebruiken hier alleen nog UMTS voor zowel het bellen als het internetten, tv kijken etc. Ik kan dus niet bellen of wat dan ook voordat ik een nieuwe tel. heb maar ze schijnen hier al 5 megapixel UMTS telefoons gratis mee te geven bij een half jaar abbo. dus morgen toch maar eens even uitzoeken.

Arigato e konishiwa!

Zo ben je in Nederland en zo ...

Magnitude-5.1 Quake Shakes Tokyo

© 2006 The Associated Press

TOKYO — A magnitude-5.1 earthquake shook central Japan on Wednesday, but there was no danger of a tsunami, the Meteorological Agency said.

The quake was centered in northwestern Chiba prefecture just west of Tokyo, according to the agency. It was powerful enough to sway buildings in Tokyo, but there were no immediate reports of injuries or damages.

thema-eet-avond

Dit kon ik jullie niet onthouden... Verheugend op mijn eerste echte Japanse maaltijd loop ik de trap op richting de met noodverlichting verlichtte kantine. De deur naderend valt mijn blik op een bord wat (gelukkig) in het Engels vermeldt: 'Theme Dining'. Dichterbij gekomen word het thema van vandaag ook zichtbaar, 'Dutch' ...
Ben je aan de andere kant van de wereld en wat krijg je de eerste avond, Dutch. Om het nog mooier te maken, mijn laatste echte diner in NL was gehaktballen.. gelukkig associeren die japanners gehaktballen met Nederlands eten, en had ik vandaag weer ballen ... Alleen deze keer met stokjes ;)

je suis arrivé!

Ja! Ik ben aangekomen in higa-shi-matsuyama. Het was een flinke reis maar gelukkig ging alles wel snel voorbij. Gelukkig heb ik ook de jetlag achterna kunnen slapen en ben ik redelijk fit .. tenminste fit genoeg om vanavond alweer naar tokio te gaan! :P
De mensen zijn wel zo als ik verwacht had, ook met mondkapje voor. Ook de treinen zijn zoals je verwacht en ik zat nog niet eens in het spitsuur. Tijdens het spitsuur krijgt het 60km lange trein traject rondom tokio 10 miljoen passagiers te verwerken en de treinen rijden om de 2 min het station binnen. Aldus Mr. Hirakawa.

Mijn kamer bestaat uit een heilige tatami mat die de hele kamer beslaat, ik mag hier alleen met sokken of blote voeten op. Zo gauw ik de gang op wil moet ik sloffen aan, en als ik dan naar de wc en of douche wil gaan moeten deze respectievelijk voor wc of douche slippers gewisseld worden. Een aan/uittrek bedoeling dus. Over aan/ uittrekken gesproken, je hebt hier een soort romeins/japans badhuis waar iedereen gezamenlijk doucht, helaas is het jezelf-schoon-douchen, zittend. Wanneer je dan 'rein' bent mag je het stoombad in om nog reiner te worden en diep de porien te reinigen ...

Net voor het eten kwam ik een duitse jongen tegen die mij gelukkig de gang van zaken tijdens het buffet heeft laten zien. Hij vertelde dat hij hier al vier maanden zat en dat iedereen binnenkort weggaat om plaats te maken voor een nieuwe lichting. Ik ben daar blijkbaar de voorloper van. Hij vertelde ook dat ze in het weekend en 's woensdag eigenlijk altijd wel uit gingenen altijd in tokio dus dat gaat goed komen.
Kan ik in ieder geval aan het Eindhoven ritme vasthouden ;)

Ik heb onderweg hierheen teveel gezien maar ben het allemaal al vergeten omdat het gewoon teveel was. Ik zal nog wel vaak genoeg op en neer gaan dus dat kom dan allemaal wel. Pap, de auto's van formaat SUV en groter hebben hier ALLEMAAL zo'n gaar zijspiegeltje.
Verder hebben ze hier, zo lijkt het wel, allemaal een toyata previa en echt IEDEREEN heeft deze 'gepimpt'. Ook de vuilniswagens blijven niet achter, dit schijnt zelfs een nationale hype te zijn. Het met zoveel mogelijk chroom voorzien van de container schepper van je vuilniswagen.

Goed, ik ga mijn sloffen verwisselen voor toilet-slippers, kunnen jullie in de tussentijd de eerste foto's checken (links van deze post, achter die Flickr link dus)!