Vakantie!

Terug van vakantie en weer aan het werk is altijd zwaar maar ik ben al over de helft van mijn stage dus nu komt zelfs het einde al in zicht. Voordat ik alles weer vergeet, afgelopen vakantie, deze begon op de 28e, de dag voor koninginnedag. Deze vrijdag waren alle Nederlanders in Japan uitgenodigd op de ambassade. Alle Nederlanders zijn dan ook alle Nederlanders, inclusief directeuren maar gelukkig ook veel jonge mensen. Stagaires, expats, studenten etc. Ik wist niet wat ik moest verwachten qua dresscode dus had ik maar de middenweg gezocht met een nette blouse. Toen ik bij aankomst mannen en vrouwen in respectievelijk pak en mantelpak zag lopen zag ik het niet zo zitten maar gelukkig kwam er al snel een gelijk gekleedde student de hoek lopen. Pffjuw.

Na de ambassadeur een hand geschud te hebben was het eerste wat mij triggerde de enorme schaal bitterballen, jeeej! Ik werd uit mijn bitterballen droom gesleurd door de ambassadeur die een toast uit wilde brengen. Na de speech deed iedereen zijn best om in volle borst te het volkslied te zingen (lees: murmelen). Tijd voor koud Nederlands bier. Na een middag telefoonnummers uitwisselen, engels praten, nederlands praten, nederlandsengels praten werd ons op volledig Nederlandse stijl vriendelijk verzocht het pand te verlaten.
Gelukkig blijven we Nederlandse studenten en zijn we na een snelle inkoop belandt in een park vlakbij ebisu. Na een paar pilsjes was het voor mij alweer tijd om te gaan, date met jochen en juergen in Ikebukuro.

‘let’s go to the biergarten’, pff, duitsers, haha.. nee biergartens in Tokyo bevinden zich over het algemeen op de hoge gebouwen. Je kunt hier gaan zitten voor een, uiteraard, all-inclusive pakket waarna je een prima uitzicht hebt over tokyo. Uiteraard was onze biergarten in ikebukuro vandaag gesloten ivm het trainen van nieuwe werknemers. Ik was eerder weggegaan bij het NL feestje dus nu al naar huis zag ik niet zetten. Na vriendelijk verzocht te hebben of we dan niet een paar biertjes konden drinken en met de extra zin dat de nieuwe werknemers dan mooi op ons konden trainen mochten we toch even naar binnen. Gratis.
Na wat eten en de biertjes was het dan toch tijd om te gaan. Toetje: toen we net het pand wilde verlaten kwam de manager toegesneld met 4 graties kaartjes voor de volgende keer...i love japan.

De strooptocht voor wat snel eten, want ik zat nog vol van de bitterballen, eindigde letterlijk in een val. Het restaurant waar we terecht kwamen was een soort buitenaardse gevangenis, ondergronds, donker en iedereen zat in kleine cellen. De serveersters waren gekleed in fluoriserende kleren en alleen maar blacklight. Apart.

Zaterdag, de dag van vertrek naar Niijima, surfers paradise Japan. De boot vertrok om 10 uur ’s avonds dus genoeg tijd om te pakken. Naja uiteraard veel eerder klaar dus samen met Dorian vertrokken voor een enkeltje odaiba, museum of modern technologies. Helaas kwamen we er in de trein achter dat dit museum vandaag gesloten was. Dan maar de toerist spelen in Ikebukuro. In europese steden kom je veel backpackers tegen maar om een of andere reden zie je er in Tokyo geen. Op ons na, 2 grote rugzakken vol met kler...bier. Het Toyota museum/showroom was wel open dus hebben we daar de toyota propaganda maar opgesnoven.
Om 8 uur meeting met de andere 7 gasten om daarna onze weg te vervolgen naar hamamatsucho, de haven stad waar de ferry vertrekt. Prima op tijd voor de kaartjes en helemaal klaar voor de 10 uur durende boottrip. Niijima eiland is een onderdeel van de Izu eilanden groep, zo’n 100km oostelijk van Tokyo. Veel van de eilanden zijn alleen geschikt om te kamperen/vissen/fietsen en veel zijn te klein om op te wonen maar Niijima is het enige surf eiland. Je kon de mensen op de boot dan ook al op bestemming indelen.

Onze nacht ook half feestend doorgebracht met een japanse studenten vereniging, gekke japanners. Het ad fundum leeg drinken van een glas werd elke keer beantwoord met een luid gejuich, geklap en getrommel dus dat ging zo goed al de hele nacht door, ad nauseam. Ik heb dan ook maar een uur geslapen. Bij zonsopkomst was Niijima al in zicht en al snel genoeg hadden we dan ook weer grond onder de voeten.
De weg naar de camping was 45 minuten lopen, een flink eind. Vertrouwend op de vernomen laid back cultuur van het eiland stak ik vol hoop bij het eerste naderende busje mijn duim op. Piepende remmen. Jeej! 2 surfers met 4 boards die met de punten over de achterbank staken. ‘Fit?’ natuurlijk was ons antwoord ‘Hai, Daijobu’, Ja, natuurlijk. Dus met twee 70 liter tassen in de knoop onder de surfplanken haalden we juichend de anderen in wiens gezichten niet zo vrolijk meer keken. Vol trots werden we gedropt 20 meter voor de camping. ‘Arigato gozaimas!’, Hartelijk bedankt. Helaas zagen we niet direct dingen die op een camping leken maar we zagen iets verderop wel een rugzak langs de kant staan, daar moest de camping zijn. Toen we de rugzak naderde stapte benni uit de ingang van de camping, ‘Hey, guys’. Ook hij had genoten van de vriendelijkheid van de locals :)
De andere zouden pas wat later arriveren dus gingen we snel even op verkenning uit en zagen al snel de blauwe zee, de prima swell en de tientallen surfers. Mimizan 2005 style :)
Op de camping spot aangekomen hadden we na veel discussie eindelijk een plek gevonden met kampvuur locatie. Onze kookplaats voor de komende week. Tent opgezet, kampvuur gemaakt en water gekookt voor het eerste en laatste stevige maal voor die week. Tijdens het openmaken van het eerste biertje maakte de wolken baan voor de eerste zonnestralen. Aaaah. Ik zette me dan ook direct neer en liet me languit in het nog ietwat vochtige gras vallen. Vakantie.
Nadat anderen een snelle hitchhike trip naar de winkel gemaakt hadden om vlees te kopen konden we onze mannelijke praktijken in de nacht voorzetten, vlees grillen en bier drinken.
Bij slapen gaan voelden we de wind al wat aanwakkeren maar toch voelde ik me veilig in onze 25 euro, captain stag’what’s in a name, tent. Ik werd om 4 uur wakker toen ik iets tegen mijn hoofd voelde tikken, het was de nok van de tent. Inmiddels was het briesje dan ook een storm geworden en had captain stag een zware tijd. De tent stond op het punt om in 4 stukken uiteen te scheuren dus we moesten er toch uit om een veilige plaats op te zoeken. Toen we uit de tent kwamen zagen we dat er al twee tenten weg waren en een was al half kapot gescheurd maar die gasten sliepen gewoon door. Tijdens onze sleursessie werden we verwelkomd door een groep lachende canadezen, ‘pitch your tent here mate'. Met deze gasten hebben we de hele vakantie rond gehangen.
Na dit punt is het voor mij een beetje op zwart gegaan, en was het vooral hetzelfde, strand hangen, drinken, eten koken, feesten.

Ik wil toch nog wel een dag er uit pikken en dat was geloof ik dinsdag. Het eiland heeft een gratis onsen, een hotspring. In tegenstelling tot de naakt-onsens in de rest van Japan is dit gewoon eentje waar je met je shorts heengaat. Dit was onze douche voor de week maar op dinsdag vertrokken we wat eerder, 1 uur. Rugzak vol met drinken, van 1 tot 6 in de onsen met bier en chu-hi, een mix van softdrink met chochu, een rijst drank. Prima maar een aanslag op je welgesteldheid. Een manie trip op het stuur van een mountainbike terug naar de camping en daarna het feestgedruis in. Dorian kon het niet trekken en eindigde de avond snel genoeg toen hij Newton toch gelijk moest geven en dat een grill best hard kan zijn als je omvalt van zattigheid. Een grote wond in zijn voorhoofd en gutsend bloed maakte hem op de hele camping bekend als The french guy’.
Ik was btw The Dutch guy’en Benni‘The german guy’.
Vrijdag was een enorm gare terugkomst dag, en na uitwisseling van email, tel nummers en ‘Call me if you need a Tokyo job’ beloftes afscheid genomen van de canadezen en australiers. Ik lag om 1am in mijn eigen harde futon, thuis.

Zaterdag en zondag zijn dan ook niet noemenswaardig, wassen, wassen, eten en wassen. En nu is het maandag de 8ste, over de helft van mijn stage. Ik heb het gevoel dat mijn stage echt enorm snel gaat en Japan bevalt steeds meer. Af en toe de normale 'expat’dipjes maar ach met de kaarten en pakketjes uit NL (thanks!) vliegt de tijd.

Foto’s staan op flickR, en comments van jullie komen straks tijdens mijn treinreis ;)

Hoi!