Shinjuku, Shibuya, Roppongi, Lost in Translation, Karaoke en hert

En weer een weekend voorbij, het gaat wel hard zeg. Zal wel een goed teken zijn. Ik ben op mijn werk en dus heb ik even tijd om een verhaal te typen. Dit keer zelfs geen lampje wat me aan het werk kan zetten. Dit weekend was het weekend van mijn welkomstparty. Dit was vrijdag, en het idee van zo’n feestje is dat je twee uur gaat eten en drinken op de kosten van de baas. Tijdens dit gebeuren heb ik alle collega’s van de brake afdeling ontmoet. 30 man, japanners maar ook 2 fransen, 2 amerikanen, 2 duitsers en 1 nederlander, ik dus. Ik heb twee keer een speech moeten houden over wie ik ben, waar ik vandaan kom, wat mijn hobbies zijn etc. Op het feest zelf, aangezien het maar twee uur duurde wisten die Japanners dus niet hoe snel ze moesten drinken, met de bijbehorende gevolgen. Het is een vuistregel dat alles wat op zo’n feest gebeurt ook daar blijft. Dus praten over hoe zat ‘masamoto’ nu wel niet was op vrijdag is taboe. Naderhand ben ik nog met de amerikanen en wat zatte japanners naar de blue lagoon geweest om in surf stijl af te pilsen.

Volgende dag om 11 uur op gestaan om samen met Harald, een nieuwe gast, naar Shinjuku te gaan, weer een andere centrum van Tokio. In dit district staat de welom bekende Tokyo Tower en een van de hoogste gebouwen van Tokio. Het reizen met de trein gaat me steeds makkelijker af en het vinden van de juiste ingang gaat ook goed, wat best lastig is als je de keuze hebt uit 20 ingangen. Half 1 waren we in Shinjuku en hebben hier tot 5 uur rondgelopen. Uiteraard in het hoogste gebouw geweest en van bijbehorend uitzicht genoten om vervolgens ook even snel het hotel waar Lost in Translation opgenomen is binnen te sneaken. Best grappig als je scenes uit de film in het echt ziet, alleen dan zonder Bill.
Heel veel gezien, ik zal de foto’s zo snel mogelijk uploaden.

Goed, het was inmiddels al 5 uur, tijd om met de metro richting roppongi te gaan alweer we christian en een vriend zouden ontmoeten in een van de meest trendy toko’s van roppongi. Heartland. Trendy was het zeker, ze hadden zelfs eigen bier wat prima te drinken was, alleen was er niemand in de bar. Dus na een biertje maar weer met de metro naar shibuya gegaan om daar wat te eten in een japanse pub.
Het plan was verder om om 8 uur de rest van de interns (20 man) op het station op te pikken om daarna twee uur te gaan karaoken ter ere van het afscheid van twee duitse gasten.

Alweer karaoke, haha, dit keer was het niet de hele nacht onbeperkt maar twee uur. Ook tijd genoeg, ik denk dat ik het karaoke zelfs nog leuk ga vinden. Of dat nu aan de serveerster lag die maar op en neer bleef lopen met volle en lege pitchers of dat het echt leuk was. Nadat ik mijn best gedaan had om my way van frank sinatra zo ‘frank’-mogelijk ten gehore te brengen waren de twee uur alweer om. Na de groepsfoto en wat baldadig gedrag was het volgende plan om weer terug te gaan naar roppongi. Club lexington queen deze keer, een club waar veel buitenlanders komen maar wel weer 3000 yen all-you-can drink deals. Prima club avond, vanalles gebeurt, ook wat niet geschikt is voor deze blog. Na nog in een hip hop bar, bij iemand thuis en een andere wazige toko geweest te zijn was ik uiteindelijk om 10 uur ’s ochtends thuis. Deze nacht doet me een beetje denken aan een scene uit Lost in Translation waar Bill Murray ook een soortgelijke wazige nacht meemaakt.

Zondagmiddag, om 5 uur wakker, snel even in het bad gedoken alwaar ik Juergen tegen kwam die vroeg of ik mee ging naar een ‘Soba Sensei’. Een meester in het bereiden van Japanse noodles.
Als je hier een ‘thema‘ restaurant wil hebben, een sushi, yakitori of soba restaurant dan moet je les hebben gehad van een sensei. Pas daarna mag je je restaurant openen. Best leuk om eens langs te gaan bij zo’n gast dus.
Toen we bij het huis van deze sensei aankwamen wist ik niet wat ik zag, een enorm groot huis met een schuur waar allemaal rotzooi in stond, tafels, gereedschap, potten, pannen etc. We moesten door deze schuur, door zijn leslokaal wat dan wel weer piekfijn in orde was in de Japanse stijl die je zou verwachten. Hierna kwamen we in een kamer terecht waar allemaal lp’s tegen de muur aan gespijkert waren van grote jazz artiesten en elvis. Op de achtergrond jazz muziek wat uit een hele dure denon set kwam welke op een zelf gemaakt houten tafeltje in de hoek stond. Een kant van de kamer was een soort keuken waar de sensei al goed aan het kokkerelen was. In de andere hoek van de kamer stond een bank en een grote, tot brander omgebouwde, verrijdbare verwarming met daarop een grill pan. mijn eerste gedachte was dus ook, ‘waar ben ik nu weer terecht gekomen’. Goed, om deze brander stonden nog 4 houten krukjes. Op tafel lagen a4tjes met 'duits voor beginners' tekst. ‘ich bin wolfgang', waar wolfgang doorgekrast was en waar de sensei zijn eigen naam neergezet had.
Nadat we goed en wel rondom de brander zaten kwam er een vriend van de sensei binnen met onder zijn arm een diepgevroren stuk donker vlees en 3 grote flessen bier. Alweer bier was dus ook het eerste wat ik dacht maar het tweede wat ik me afvroeg wat voor vlees het was. Het bleek hert te zijn, door deze man zelf geschoten in de bergen. Terwijl deze man het hert aan het snijden was schonk de sensei ons eerste biertje in. Tijdens het bereiden van het eten is dit nog 5 keer gebeurd waarna we dus alweer snel richting de niet-nuchtere sferen gingen. Hierna bleek als snel duidelijk waarom er een grill pan op het vuur stond, om het hert te grillen dus. De man had het vlees gepeperd, gezouten en gemarineerd waarna hij ons, wat heel uniek is hier in JP, zelf ons vlees liet grillen. Ik weet zeker dat dit een van de beste dingen was die ik tot nu toe in Japan gegeten heb, zelf geschoten, zelf gekruid hert op een omgebouwde verwarming. Nadat het bier en het hert op was moesten we, om het hoofdgerecht in te luiden, een flinke borrel dure franse cognac wegdrinken om de smaak papillen los te krijgen, aldus de sensei die overigens erg slecht engels sprak. Wijzen, lachen, uitbeelden en wat engelse woorden waren genoeg om toch alles duidelijk te maken..
Na deze flinke borrel werd de eerste van de vijf flessen wijn ontkurkt. Welke overigens per fles duurder werd. Het hoofdgerecht was hertenstaart met noodles in een heerlijke bruine saus. 'Heerlijk' was natuurlijk wel te verwachtten van een Japanse chef kok.
Hierna hebben we nog gepraat over Polen omdat de sensei in eerste instantie dacht dat ik uit poland kwam terwijl ik toch echt holland zei.
Maar toen duidelijk was dat ik toch echt uit Holland kwam waren ze in een keer veel meer geinteresserd en spraakzamer. Gelukkig. Uiteraard waren deze eerste woorden dan ook, ‘Heineken, Dankjewel, amsterdam en hasish’.
Nadat ik het laatste beetje uit de vijfde fles op had was het tijd om te gaan. Wanneer we gebleven waren was waarschijnlijk fles 6 er ook aangegaan en zou ik nooit op tijd op het werk zijn.
Na afscheid genomen te hebben op de Japanse manier werden we uitgenodigd om volgend weekend weer te komen, op een voorwaarde, dat ik een 6pack Heineken mee zou nemen. Eten bereid door een chef kok in ruil voor een 6pack Heineken, dat zijn de betere deals toch?

Eenmaal thuis hebben we het weekend afgesloten met een film en lag ik moe maar voldaan om 12 uur in bed.