Weekend nr. 2

Gisteren om half 5 in de middag wakker geworden, hoestend en grieperig. Dit zegt al genoeg over het weekend denk ik. Inmiddels gaat het weer een stuk beter, heb dan ook bijna de klok rond geslapen.
Het weekend, ik zal weer bij het begin beginnen en wel bij vrijdag! Vrijdag ben ik om 8 uur gaan poolen met christian en jochen als voorbereiding op de karaoke sessie. Om half 10 ons tijdelijk onderkomen verruilt voor het karaoke paleis. Een grote marmeren bedoeling met 2 wenteltrappen omhoog naar allemaal karaoke kamertjes voor 8 personen. Huge ass tv, 2 microfoons, draadloze afstandbedieningen die de muziek vanaf een centraal punt via wifi naar de karaoke set streamen. Allemaal heel high tech maar waar het uiteindelijk op neer kwam is dat je voor 2500 yen (16 eu) de hele avond onbeperkt kon drinken en meelallen op de muziek. De kamer had twee telefoons waarmee je naar eigen believen kon bestellen. Gelukkig ben ik geen Nederlander dus heb ik hier geen gebruik van gemaakt ;)
Uiteindelijk liep het dus uit de hand en brak de pleuris uit, 6 zatte japanners, 4 nieuwe tel. nrs. en een zonsopkomst leidde de volgende dag in.

Zaterdag ochtend, gaarheid, ik was vergeten mijn verwarming lager te zetten dus ik had het ‘wakker worden in een tent in de brandende zon‘ gevoel. Ik was blijkbaar wakker geworden van Juergen die op mijn deur aan het hengsten was, ‘Tom wake up, let’s go’. Met ‘let’s go’ bedoelde hij, laten we naar Tokio gaan om een telefoon uit te zoeken. Het plan was dus om naar Tokio te gaan om in eerste instantie een tel. voor mij uit te zoeken, wat rond te lopen en daarna naar een international all you can drink party te gaan. Juergen wilde eerst nog even ontbijten in een Japans restaurant dus ik heb maar snel een boterham met jam gemaakt om me in te dekken want rauwe vis en rijst krijg ik niet weg in deze staat/tijd combinatie :)
De rit naar Tokio hebben we allemaal onze roes uitgeslapen, net als de rest van de mensen in de trein. Een uur later kwamen we dan ook helemaal uitgerust aan in Shibuya, een van de centra van Tokio. Dit was de eerste keer dat ik Tokio zag tijdens daglicht, wat een mensen, wat een drukte, wat een gebouwen, wat een.. ongelooflijk. (check flickr).
Ik heb hierna nog 10 min met een open mond rond gelopen waarna we bij de Vodafone winkel aankwamen. Het uitzoeken van een tel. was makkelijk, doe maar ‘the coolest’ want het kost toch ‘niks’. In een van de eerste posts zei ik dat je hier 5mp telefoons had, dat was niet waar, sorry. De hoogste resolutie die hier beschikbaar is is 3.2 mp. Ik heb een sharp 903sh telefoon voor 140 eu. Echt een te gave telefoon met 3.2mp cam en onbeperkt gratis email ontvangen dus kom maar op met die emailtjes op tomvanoorschot [at mark] t.vodafone.ne.jp of smsjes (ik weet alleen niet of het ontvangen van deze uit NL gratis is, dus voor de zekerheid stuur maar een mailtje). Ik kan zelfs barcodes en OCR tekst scannen, haha.
Mijn japanse nr is in ieder geval +81 (0) 90 65 66 33 60.

Het was inmiddels 4 uur dus na een snel diner bij wendy’s en een grote koffie bij starbucks zijn we op zoek gegaan naar een goedkope bar om even de rest van de tijd uit te zitten en te wachten op Lukas, Jochen en Christian die om half 6 aan zouden komen.
De bar bleek snel gevonden, een alles voor 300 yen bar, we wisten alleen nog niet waar club pure was. Gelukkig kwamen we in deze bar 2 amerikaanse meisjes tegen die wel mee wilden lopen naar de club om ons de weg te wijzen.
Goed ik vertel alles weer te uitgebreid, inmiddels was het half 6 en helaas was alleen Lukas gearriveerd want Jochen en Christian waren ziek. Lukas had een Japans meisje bij zich die hij ‘via internet’ ontmoet had. Najah, op naar Pure. Bij aankomst was het anders dan verwacht, pure bleek geen club maar een bar. Hun ‘dancing license’ was ingenomen dus mochten ze alleen nog maar achtergrond muziek draaien en er mocht niet gedanst worden. Het werd overal duidelijk gemaakt door ‘No dancing’ A4tjes aan de muur. 3000 yen entree en dan niet eens dansen, en daar had ik nog wel zo’n zin in ;)
Het international party gebeuren was eigenlijk een bijeenkomst van allemaal culturen om een beetje te babbelen over elkaars land en hobbys, best lachen. Mijn eerste ‘Bieru on ni gashimas’ was geen succes, geen bier vanavond, alleen maar cocktails en mix drinks. Pff, en dat tot half 6 in de ochtend, dan maar een wodka tonic ;) Veel relaxte japanners op dit feest, een keer niet van die nerds maar moderne jonge japanners met moderne kleren, ik heb veel geleerd over japan en heb veel nieuwe nummers :) Het feest duurde tot 9, de club zou dan een uur dicht gaan en weer om 10 uur openen, 1000 yen extra en de rest van de avond was ook gratis. Dus we hebben 1000 yen betaalt, een uur gewacht bij de mac en zijn daarna teruggegaan. Wat een teleurstelling, nogsteeds alleen maar r&b muziek en er was niemand meer. Ja 10 mensen, pff. We hebben onze 1000 yen er uit gedronken, potje pool en dart gespeeld en zijn toen maar gegaan. Gelukkig kwamen we buiten wat amerikanen tegen die in hetzelfde schuitje zaten. Niemand wist eigenlijk waar heen te gaan totdat er een japanner naar ons toe kwam die ons vertelde dat we maar naar club whomp moesten gaan, leuke muziek en leuke mensen. Goed, dan maar naar club whomp, eenmaal bij club whomp een lange rij mensen en een bord ‘4000 yen entrance’. Waarvoor? Wat bleek nu .. vanavond .. de beste techno dj van europa in club whomp, sven vath! Wtf, weg gaan van een saaie kroeg en dan eindigen bij f** sven vath! Dat is die 4000 yen meer dan waard, dus snel met 2 amerikanen in de rij aangesloten om 15 minuten later midden voor sven vath te staan in een van de beste techno sets die ik ooit van mijn leven gehoord heb. Ik was juergen inmiddels kwijt, ik heb hem nog een half uur lang proberen te zoeken maar zonder resultaat. Ik was dus alleen met die 2 amerikanen. Er zat dus niks anders op dan van 1 tot 6 te springen met alleen maar amerikanen.
Hierna was ik dus compleet gaar, spierpijn, bezweet je kent het wel. Die amerikaanse gasten wilden nog wat gaan drinken in een of andere bar, bar niet gevonden, maar in de tussentijd wisten ze me wel te vertellen dat een van hen een huis heeft in okinawa (onderaan in Japan waar een tropisch klimaat heerst), aan het strand. ‘I bought this house because I wanted to surf all day, and now I can just walk out of my house, grap my board and hit the water. You should come over once.’ Dus.. :) Ook zijn tel. nummer opgeschreven, dus misschien ga ik nog wel surfen in okinawa het komende half jaar.
Het was inmiddels half 7, ik heb snel de trein gepakt en ik was om half 9 thuis. Om vervolgens om 9 uur te gaan slapen.
Plannen voor het volgende weekend zijn ook al bijna rond, vrijdag mijn welcome party met Bosch en zaterdag wellicht naar the prodigy!

Ik heb nog lang niet alles verteld, er is nog zoveel meer gebeurd maar dat komt allemaal wel. Ik ben nu op het werk en moet maar eens wat gaan doen.

Later. Tom-san

Update: Ik heb net even vlug op de Vodafone site gekeken en volgens mij is het ontvangen van mailtjes niet helemaal gratis. Aangezien de site door google vertaald is weet ik niet of alles klopt. maar voor de zekerheid, stuur maar even geen mailtjes meer naar mijn tel. :)