Werken

16 februari, dan is het alweer 15 dagen geleden dat ik op het vliegtuig gestapt ben. Ik heb eigenlijk niet veel te vertellen maar ik moet wachten op het groene lampje van de machine. Ja jullie zijn op dit moment je linker (of je rechter) oor warm aan het houden op je kussen maar ik ben aan het kijken naar een, op dit moment, rood lampje. Als er geen lampjes waren dan was er ook geen Japan, dat is een ding waar ik zeker van ben.

Goed, ik ben de laatste dagen ziekjes geweest, ben zelfs een dag thuis geweest. Onbetaald. Betaald verlof kennen ze hier niet, behalve als je gaat trouwen natuurlijk, want trouwen is goed voor het bedrijf, zie x posts terug.
‘Ik voel me niet zo lekker, ik ga vandaag niet naar werk’word hier dus op deze manier voorkomen en ze keken me ook raar aan toen ik vertelde hoe in het NL werkt.
'You must be staying home very often then?’ Dit geeft denk ik precies aan wat ik al vermoedde hier in Japan. Werk is vaak geen keuze, dat is het in NL ook niet, maar je werkt wel met zin (normaal). Vind je het bij Philips ‘niet zo leuk meer’ dan ga je naar Siemens, vind je het daar niet meer leuk. Etc. In Japan is dat not done want dan blijf je een nul de rest van je leven omdat je hier eerst veel door moet groeien om iets te kunnen verdienen (en gemiddeld 2 uur per dag overwerken). Alles is zo gebonden door regels en de mensen die met deze regels opgroeien kunnen hier niet aan ontkomen. Ze worden geboren in een sleur en ze zijn eindelijk vrij uit de handen van de man met het grote regeltjes boek als ze 65 zijn. Ik kan nu denk ik ook de vraag beantwoorden die mij al veel gesteld is. ‘Wil je daar blijven werken als je een baan aangeboden krijgt?’. Nee. Op enkele uitzonderingen na natuurlijk ;)

Heej! Het lampje is groen, ik kan aan de slag. Nog geen zin, ik zal mijn verhaal nog maar even af typen. Ik heb vandaag een email gekregen van de afdelings general manager, een flinke hoge gast dus. Hij vroeg zich af hoe het ging hier en wat ik vond van het bedrijf want hij had goede dingen gehoord van mijn eigen manager. Het is niet gewoonlijk dat zo’n hoge pief als deze meneer meura-san een intern een email stuurt. Dit is echt een big deal voor een Japanner, ik trek er wat minder zwaar aan al blijft het natuurlijk wel leuk :)
Morgen is mijn goodbye party waar ook deze meneer aanwezig zal zijn en hij zal ook het meeste moeten betalen aangezien hij de GM is. Heb ik al verteld dat iedereen betaald naar gelang zijn posititie op de enorm veel sporten tellende hierarische ladder binnen Bosch? Ik sta op de dikste sport, onderaan, waar de meesten staan, en deze gelukkigen hoeven niks te betalen. Was dit systeem niet een of andere ideologie van iemand? ;)

Ik ben op het moment trouwens trotse bezitter van een netje mandarijnen en dat is niet zo maar iets. Voor een netje mandarijnen a la het 1 euro netje bij de AH betaal je hier gauw 10 euro en vooral nu, omdat het een slecht seizoen was. Gelukkig kwam ik iemand tegen (hoe krijg je het voor elkaar) die twee maanden mandarijnen geplukt had in het zuiden en hij had wel mandarijn-contacten. Dus nadat ik mijn bulk-order van 1 netje mandarijnen doorgegeven had kon ik deze, na (onderhandse) betaling, de volgende dag afhalen voor het luttule bedrag van 350 yen. Mandarijnen-smokkel!
Ze smaken goed en ik zal er zuinig op zijn. Fruit in het algemeen is heel maf hier, je hebt hier appels van 10 euro. 10 euro voor een appel? Ja want deze zijn dusdanig genetisch gemanipuleert dat er tijdens het groeien een tekst verschijnt die precies groot genoeg is wanneer de appel volgroeit is. Ze zijn hier dol op dat soort dingen en zijn dus bereid om een appel te kopen van 10 eu. De tekst is in het engels en dat kunnen ze niet zo heel goed lezen maar wat er eigenlijk staat, en wat alleen gaijins (buitenlanders, ik dus) kunnen lezen, is ‘Je bent gek dat je 10 euro voor een appel betaalt, gekke japanner’ .
Nee het fruit is gewoon erg duur en je koopt alles ook met minimale aantallen, 5 (opgepoetste) aardbeien, 2 bananen, 1 (ronde dan wel vierkante) meloen, etc.

Ik heb geen zin om te beginnen maar ik moet, want dadelijk word het groene lampje van de machine alweer rood en moet ik weer een verhaal schrijven!

Nog een ding, een collega is op het moment gedroogde, geplette en gezouten pijlinktvis (10cm) aan het wegknabbelen. Goedemorgen Japan!